سيره پيامبر اكرم با نگاهى به قرآن كريم - قرائتى، محسن - الصفحة ٤٢ - صفات ديگرى از پيامبر

با گشاده‌رويى صحبت مى‌كرد و به همه افراد توجّه مى‌فرمود.

گاهى براى فهماندن مطلب، آن را تا سه بار تكرار مى‌فرمود.[١]

صدا زدن و جواب دادن او هر دو همراه با احترام بود، حتى نسبت به زنان و كودكان.[٢]

از بيماران عيادت و دلجويى مى‌كرد.[٣]

هنگام خروج از خانه، خود را آماده و زينت مى‌كرد.[٤]

نيكوكاران را پاداش مى‌داد، روزى شخصى را در حال نماز ديد كه با جمله‌هايى بسيار پر مغز و زيبا با خداى متعال راز و نياز مى‌كند. فرمود: نمازش كه تمام شد او را نزد من آوريد. وقتى به حضور حضرت رسيد، حضرت سكّه طلايى به او هديه داد و فرمود:

«وهبت لك الذهب لحسن ثنائك على اللّه»[٥] چون حال خوشى داشتى و خدا را به نيكويى حمد و سپاس مى‌كردى اين سكّه را به تو بخشيدم.

هنگام خوردن آب و غذا، «بسم اللّه» و بعد از آن «الحمد للّه» مى‌گفت.[٦]

نمى‌نشست و بر نمى‌خاست جز با ذكر خدا.

روزى به كارگرى برخورد كه بر اثر كار بسيار پينه بر دست داشت، دست‌هاى او را در دست گرفت و بر آنها بوسه زد.[٧]

به اشخاصى كه مورد احترام واعتماد مردم بودند، احترام مى‌گذاشت و گاهى مسئوليت امور را به همان شخص مورد نظر واگذار مى‌كرد.

نسبت به كارهاى نيك و بد بى تفاوت نبود بلكه هم اهل تشويق بود و هم اهل انتقاد.

به خاطر شدّت علاقه‌اى كه به هدايت مردم داشت به قدرى مى‌سوخت كه آيه نازل شد ما قرآن را نفرستاديم كه تو خود را به دردسر و مشقت اندازى: «ما انزلنا عليك القرآن لتشقى»[٨]

در مجلس چنان با يك يك مردم گرم مى‌گرفت كه هر كدام خيال مى‌كردند نزديك‌ترين افراد به پيامبر ٦ تنها اوست.

[١] - اخلاق نبوى، ص ٢٥

[٢] - سنن النبىّ، ص ٥٣

[٣] - مكارم الاخلاق، ص ٣٥٩

[٤] - سنن النبىّ، ص ٤٢

[٥] - حياة الحيوان، ج ٢، ص ٦٣

[٦] - بحار، ج ١٥، ص ٣٣٥

[٧] - سيره نبوى، مصطفى دلشاد؛ از: العمل وحقوق العامل فى الاسلام ص ٣٠٥

[٨] - سوره طه، آيه ٢