گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٩٠ - * دعاهاى تعقيب نماز صبح

من ذكرك، و ألهمتنيه من شكرك و دعائك، فليكن من شأنك الإجابة لي فيما دعوتك و النّجاة فيما فزعت إليك منه فإن لم أكن أهلا أن أبلغ رحمتك فإنّ رحمتك أهل أن تبلغني و تسعني، لأنّها وسعت كلّ شي‌ء، و أنا شي‌ء فلتسعني رحمتك يا مولاي.

«خدايا! من تو را مى‌خوانم بر اندوهى كه جز تو آن را زائل نسازد و بر رحمتى كه جز از ناحيه تو نرسد و بر حاجتى كه جز تو آن را برآورده نسازد، اى كريم! خدايا! آنچه از ياد خود براى من خواستى و آنچه از شكر و دعاى خود به من الهام نمودى، همان‌گونه بود كه در خور شأن و مرتبت تو بود، پس در خور شأن و مرتبت تو اجابت من است در آنچه تو را خواندم و رهايى است در آنچه از آن به تو پناه آوردم، پس من اگر شايسته آن نيستم كه به رحمت تو برسم، اما رحمت تو شايسته است كه به من برسد و مرا شامل گردد؛ چون رحمت تو هر موجودى را شامل است و من از جمله موجوداتم، پس رحمت تو بايد شامل حال من گردد، اى مولاى من!».

آن‌گاه در حالى‌كه گريه مى‌كنى يا تظاهر به گريستن مى‌نمايى، مى‌گويى‌[١]:

[١]- اين دعا دعاى اعتقاد ناميده مى‌شود و از امام كاظم و امام رضا عليهم السّلام روايت شده است و نسخه‌هاى آن متفاوت است با زياد و كم، و دعاى جليل القدر و عظيم الشأنى است كه در صبح و شام خوانده مى‌شود و در صبح اصبحت و در شام امسيت گفته مى‌شود. مؤلف.