گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٩١ - * دعاى پايان نافله شب

و اعتصم بحبلك، و لم يثق إلّا بك، يا جزيل العطايا، يا مطلق الأسارى، يا من سمّى نفسه من جوده وهّابا، أدعوك راغبا و راهبا، و خوفا و طمعا، و الحاحا، و تضرّعا و تملّقا، و قائما و قاعدا، و راكعا و ساجدا، و راكبا و ماشيا، و ذاهبا و جائيا، و فى كلّ حالاتى، أسألك أن تصلّى على محمّد و آل محمّد.

«خدايا! من از تو سؤال مى‌كنم به حرمت آن‌كه به تو پناه برد و به عزت تو التجا جست و به سايه تو آرميد و به ريسمان تو چنگ زد و جز تو به كسى اطمينان ننمود اى آن‌كه عطايايت زياد است! اى آزادكننده اسيران! اى آن‌كه خود را به‌سبب جودش بسيار بخشنده ناميد! تو را مى‌خوانم با رغبت و ترس و بيم و طمع و اصرار و زارى و تملق و ايستاده و نشسته و در حال ركوع و سجود و سواره و پياده و در حال رفتن و آمدن و در همه احوالم، از تو مى‌خواهم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و برايم چنين و چنان‌كنى». حاجات خود را ذكر مى‌كنى.

سپس دو سجده شكر به‌جا مى‌آورى و در آن دو سجده و بعد از آن، دعاهايى را كه گذشت، مى‌خوانى.