گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٥٠ - * دعاى بين دو سجده

و أنت ربّي، سجد وجهي للّذي خلقه و شقّ سمعه و بصره، الحمد للّه ربّ العالمين تبارك اللّه أحسن الخالقين.

«خدايا! براى تو سجده كردم و به تو ايمان آوردم و تسليم تو مى‌باشم و بر تو توكل كردم، و تو پروردگار منى، صورتم سجده كند براى آن‌كس كه آن را آفريد و گوش و چشم در آن قرار داد، حمد براى خداى يگانه، پروردگار عالميان، است، زوال‌ناپذير و پر بركت است خداى يگانه كه بهترين آفرينندگان است».

* ذكر سجده‌

سپس مى‌گويى: سبحان ربّي الأعلى و بحمده، و ذكر سجده بايد مثل ذكر ركوع، هفت يا پنج يا سه بار باشد. بعد سر را بر مى‌دارى و تكبير مى‌گويى و در حالت تورّك‌[١] مى‌نشينى و مى‌گويى: استغفر اللّه ربّي و اتوب اليه.

* دعاى بين دو سجده‌

آن‌گاه اين دعا را كه ثقة الاسلام (كلينى) هم با همان سند از امام صادق ٧ روايت كرده است، مى‌خوانى:

اللّهمّ اغفرلي و ارحمني و أجرني و ادفع عنّي انّي لما أنزلت اليّ من خير

[١]- تورّك آن است كه نمازگزار بر ران چپ بنشيند و روى پاى راست را بر كف پاى چپ بگذارد.