گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٠٩ - * اذان و اقامه

قرار داد[١].

و همچنين در روايات معتبره وارد شده است كه با ناپديد شدن شفق، وقت مغرب پايان مى‌پذيرد[٢]، و جماعتى از علماى ما به اين روايات عمل كرده‌اند و مابين غروب خورشيد و ناپديد شدن شفق را براى شخص مختار وقت مغرب قرار داده‌اند و بعد از آن را براى شخصى كه مضطر باشد، تعيين كرده‌اند.

و اظهر نظر متأخرين است كه مقصود از تنگ بودن وقت مغرب، وقت فضيلت آن است، نه وقت اداى آن. پس منظور از برائت امام صادق ٧ از كسى كه نماز مغرب را به تأخير اندازد تا ستارگان ظاهر شوند، برائت از كسى است كه معتقد باشد واجب است نماز مغرب تا آن زمان به تأخير انداخته شود.

* اذان و اقامه‌

سزاوار است كه انسان اذان و اقامه را براى نماز مغرب ترك نكند. جماعتى از علماى ما مثل سيّد مرتضى رضى اللّه عنه و ابن ابى عقيل و ابن جنيد قائل به وجوب اذان و اقامه براى نماز مغرب شده‌اند، بلكه بعضى از آنها گفته‌اند كه در صورت ترك عمدى اذان و اقامه، نماز مغرب باطل است.

[١]- تهذيب الاحكام: ٢/ ٢٦٠ ح ٧٢.

[٢]- تهذيب الاحكام: ٢/ ٢٥٨ ح ٦٦.