گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٤٨ - * خوردن كشمش

«حمد خداى يگانه را كه اطعام كند و كسى او را اطعام نكند و پناه دهد و به كسى پناهنده نشود، او بى‌نياز است و همه به او نيازمند هستند. خدايا! تو را حمد بر آنچه ما را روزى كردى، از طعام و خورش در آسانى و سلامتى، بدون زحمت و مشقّت. به نام خدا بهترين اسماء، به نام خدا پروردگار زمين و آسمان، به نام خدا كه با اسم او هيچ‌چيز در زمين و آسمان آسيب نمى‌رساند و او شنوا و دانا است. خدايا! مرا در اين غذايم به‌خوبى آن كامروا گردان و از بدى آن در امانم دار و از نفع آن بهرمندم گردان و از ضرر آن حفظم كن».

* خوردن كشمش‌

از پيامبر ٦ نقل است كه فرمود: كسى كه هرروز ناشتا بيست و يك كشمش سرخ بخورد، جز به بيمارى مرگ، بيمار نگردد[١].

و هر دو دست را پيش و پس از غذا بشوى، اگرچه خوردن با يك دست باشد.

رئيس محدّثين (صدوق) در فقيه از پيغمبر ٦ روايت كرده است كه فرمود:

هركه پيش و پس از غذا خوردن دست خود را بشويد، بدنش از بيمارى ايمن‌

[١]- فروع كافى: ٦/ ٣٥١ ح ١.