گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٩٤ - * دعاهاى تعقيب نماز صبح

به تو نبود، همانندان من از مسرفان و نظاير من از خطاكاران را به سخن خودت: «اى بندگان من كه بر خود اسراف كرده‌ايد! از رحمت خدا نااميد نباشيد كه همانا خدا همه گناهان را مى‌آمرزد و او آمرزنده و مهربان است»، وعده نمى‌دادى، و نااميدان از رحمت خود را (از نااميدى) برحذر نمى‌داشتى و نمى‌فرمودى: «چه كسى از رحمت پروردگار نااميد مى‌شود، جز گمراهان»، سپس به رحمت خود ما را به خواندن خود تشويق نمى‌كردى و نمى‌فرمودى: «مرا بخوانيد تا اجابت كنم شما را، همانا كسانى كه از عبادت من تكبر ورزند، به‌زودى داخل دوزخ شوند». اى معبود من! (اگر آن تعلق نبود) هر آينه خوارى يأس مرا در بر گرفته و نااميدى از رحمت تو نصيبم شده بود. اى معبود من! آن را كه حسن ظن به تو دارد، وعده ثواب دادى، و آن را كه سوء ظن به تو دارد، وعده عقوبت دادى.

خدايا! حسن ظن به تو در آزادى من از آتش و پوشاندن لغزش‌هاى من و در گذشتن از گناهانم اشك مرا جارى ساخته است، و فرموده‌اى و گفتار تو حق است كه در آن تخلف نيست و تغيير نكند: «روزى كه هر گروه از مردم را به امام‌شان مى‌خوانيم».

خدايا! من اقرار مى‌كنم و گواهى مى‌دهم و اعتراف مى‌كنم و انكار نمى‌نمايم و در پنهان و آشكار و در بيرون و درون، اعلام مى‌كنم كه‌