گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٨٠ - * نماز عصر

لا نشورا. اللّهمّ إنّي أعوذ بك من نفس لا تشبع، و من قلب لا يخشع، و من علم لا ينفع و من صلاة لا ترفع، و من دعاء لا يسمع، اللّهمّ إنّي أسألك اليسر بعد العسر، و الفرج بعد الكرب، و الرّخاء بعد الشّدّة.

اللّهمّ ما بنا من نعمة فمنك وحدك لا إله إلّا أنت، أستغفرك و أتوب إليك.

«طلب آمرزش مى‌كنم از خداى يگانه كه معبودى جز او نيست، او كه زنده و قائم به ذات است، بخشاينده و مهربان است، صاحب جلال و اكرام است و از او درخواست مى‌كنم كه توبه مرا بپذيرد؛ توبه بنده ذليل خاضع نيازمند گرفتار بيچاره پناه آورده كه مالك ضرر و نفع و مرگ و زندگى و زنده شدن خود نيست، خدايا! به تو پناه مى‌برم از نفسى كه سير نمى‌شود و از دلى كه خاشع نمى‌شود و از علمى كه سود نمى‌بخشد[١] و از نمازى كه بالا نمى‌رود و از دعايى كه شنيده نمى‌شود. خدايا! از تو آسانى بعد از سختى و گشايش بعد از گرفتارى و وفور نعمت بعد از تنگدستى را درخواست مى‌كنم، خدايا! آنچه ما نعمت داريم، تنها از توست، معبودى جز تو نيست،

[١]- يعنى بهره آن علم در آخرت به من نمى‌رسد، مثل آن علوم كه در امر دنيا نقشى ندارد، چه رسد به آن علوم كه به دين ضرر مى‌رساند. از آن علوم به خدا پناه مى‌بريم. مولف.