گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٤٥ - * دعاهاى بين تكبيرات

اى پروردگار بيت (كعبه)».

و بعد از تكبير هفتم، چه تكبيرة الاحرام باشد، چه نباشد، اين دعا را مى‌خوانى:

وجّهت وجهي للّذي فطر السّماوات و الأرض، عالم الغيب و الشّهادة، حنيفا مسلما و ما أنا من المشركين، إنّ صلاتي و نسكي و محياي و مماتي للّه ربّ العالمين، لا شريك له و بذلك امرت و أنا من المسلمين.

«روى خود را متوجه كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد، آگاه به غيب و شهادت است، در حالى‌كه بر دين حنيف و مسلمان هستم و از مشركين نيستم، همانا نماز و عبادات من و زندگى و مرگم براى پروردگار عالميان است، براى او شريكى نيست و من به اين امر شده‌ام و از مسلمانان هستم‌[١]».

و در روايت ديگر اين‌گونه است:

وجّهت وجهي للّذي فطر السّماوات و الأرض على ملّة إبراهيم و دين محمّد و منهاج عليّ حنيفا مسلما.

«روى خود را متوجه كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را بر ملت‌

[١]- فروع كافى: ٣/ ٣١٠- ٣١١.