جامعه خود هستند و دين را رقيب بشر و دشمن آزادى معرّفى مى‌كنند، اين سخن بسان اين است كه يك كودك ناآگاه از راهنمايى‌هاى تربيتى والدين خود، ناراحت شده و احيانا گريه مى‌كند و خود و مادر را آزار مى‌دهد، چه كند، از رابطه‌ى واقعى خود با مادر ناآگاه است. امروز افرادى كه سكولاريسم، پلوراليسم و ليبراليسم و امثال اينها را بر زندگى دينى ترجيح مى‌دهند و جامعه را به سوى اين مكتب‌ها سوق مى‌دهند دچار دو اشتباه مى‌باشند:

١. واقعيت انسان را با خدا ناديده انگاشته و احيانا درك نمى‌كنند.

٢. زندگى به ظاهر زيبايى به دست مى‌آورند امّا در درون آن، صدها تضاد و بدبختى دامنگير آنها مى‌شود و گسترش جنايت‌ها و انحلال خانواده‌ها و ذوب شدن عواطف و امثال آن، نتيجه‌ى چنين تفكر مادى‌گرايانه است.