آزادى و دين سالارى - سبحانى، شيخ جعفر - الصفحة ١١٤
ولى هرگاه او گام از اين فراتر نهد و با افراد و يا در مجامع عمومى از بازگشت خود از اسلام و گرايش به آيين ديگر سخن بگويد، به طور مسلّم، نظام در برابر آن ساكت نخواهد بود، زيرا چنين عملى، مايهى ايجاد فتنه و اغتشاش در جامعهى اسلامى مىگردد و چهبسا، پيروانى هم پيدا كند، و قهرا كا به درگيرى و فتنه مىانجامد. آيا صحيح است، نظام در برابر چنين فردى كه نتيجهى كارش، درگيرىها و فتنهها و چهبسا خونريزىهاى بسيار باشد، ساكت بنشيند؟
مسألهى بابيگرى و بهايىگرى كه در قرن سيزدهم از سالهاى ١٢٦٠ آغاز شد، در اثر ارتداد فردى بود كه بابيان و ترفندهاى خاصّ خود، گروهى را فريب داد و جنگها و خونريزىهايى پديد آورد كه هنوز هم جامعهى اسلامى با مشكلات آن، دست به گريبان است. يكى از ترفندهاى دشمنان در صدر اسلام اين بود كه به عوامل خود مىگفتند: شما بامدادان تظاهر به اسلام كنيد، و شامگاهان، از اسلام بازگرديد و با اين عمل، شك و ترديد را در دل ديگر مسلمانان پديد آوريد. قرآن مىفرمايد:
و قالت طائفة من أهل الكتاب آمنوا بالّذى أنزل على الّذين آمنوا وجه النّهار و اكفروا آخره لعلّهم