كه برخى از اين واليان، نه تنها از مسلمانان باسابقه نبودند، بلكه بعضى از ايشان جزو كسانى بودند كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) آنان را به علّت ارتداد، مهدور الدّم اعلام كرده بود؛ از جمله آنان، عبدالله بن سعد بن ابى سرح است كه عثمان او را پس از عمرو بن عاص، به ولايت گمارد و عمرو بن عاص، به همين دليل مردم را بر ضدّ او تحريك مى‌كرد تا آن‌جا كه مى‌گفت: به خدا سوگند! اگر چوپانى را در بيابان ببينم، وى را بر ضدّ عثمان تحريك مى‌كنم. با دادن اين پست به عبدالله، بدگوييها درباره عثمان فزونى گرفت؛ زيرا مردم درباره او مى‌گفتند: وى مردى است كه ايمان آورد، سپس كافر شد و رسول خدا را تكذيب كرد ...».

تا آن‌جا كه مى گويد:

«يكى از اين عوامل- كه بزرگترين عامل نيز بود- وجود گروه‌هايى از مخالفان اسلام بود كه زير سايه اسلام مى‌زيسته امّا به دنبال توطئه بر ضدّ مسلمانان بودند. اينان لباس اسلام بر تن داشته ظاهراً داخل در اسلام بوده اند، امّا كفر را در باطن خود پنهان كرده و شروع به نشر شايعاتى بى اساس درباره عثمانِ ذوالنّورين كرده، على ابن ابى‌طالب را به نيكى ياد كرده و روح اختلاف و نارضايتى را در بلاد اسلام پراكنده مى ساختند از عملكرد بعضى از كارگزارانِ عثمان، دستاويزى براى اثبات مدّعاى خود يافته بودند. بزرگترين طاغوتِ اين فتنه‌جويان، عبد الله بن سبا است كه محمّد بن جرير طبرى درباره وى گفته است: