امّا ممكن است گفته شود: ترمذى در صحيح خود، از سيف بن عمر روايت آورده و آن را صحيح دانسته است و گمان مى‌رود كه آن روايت، در بيان احكام شرعى و غيره باشد و نفسِ بودن در سلسله اسناد رواياتِ صحيحِ تِرمِذى، مى‌تواند براى آنان كه قصد ساختن و پرداختن شخصيّتى مورد وثوق و اطمينان را از سيف دارند، دستاويزى باشد.

امّا بايد دانست كه تِرمِذى در كلّ صحيحِ خود، جز يك روايت از سيف نقل نكرده و پس از ذكر همين يك روايت نيز مى‌گويد:

«هذا منكر؛ اين غير قابل پذيرش است».

امّا متن حديثى كه ترمذى آن را در صحيح خود آورده، اين است:

«ترمذى از ابوبكر بن نافع، از سيف بن عمر سعدى، از عبيدالله بن عمر، از نافع، از ابن عمر، از رسول خدا (عليهما السلام) نقل كرده است كه فرمود:

«إذا رَأَيتُمُ الَّذينَ يسُبُّونَ أصحابِى فَالعَنوه (كذا)».

«اگر كسانى را ملاقات كرديد كه اصحاب مرا دشنام مى‌دهند، او را لعنت كنيد (عبارت همين است)».

ترمذى گويد: