بااين بيان، معلوم مى‌شود كه طبرى، صحّت تمام آنچه را در كتابش آورده تأييد نمى‌كند و باب بررسى و موشكافى در آنها را براى پژوهشگران باز گذاشته است؛ چه اين كه در كتاب خود اخبارى آورده است كه با يكديگر درتعارض بوده و تنها مى توان يكى از آنها را صحيح دانست و به هيچ وجه نمى‌توان آنها را با هم جمع كرد. خود نيز جز در موارد معدودى كه مورد نياز بوده به موازنه يا ترجيح ميان آنها نپرداخته است.

بدون شك، طبرى مورّخى بزرگ و فقيهى دانشمند بوده كه وجود خود را وقف دانش و معرفت كرده و از جلوه‌هاى اين امر همين است كه در مقدّمه كتاب «تاريخ الأمم و الملوك» خود، به چگونگى تأليف كتاب و اخذ اخبار و اين كه چگونه اخبار گذشتگان را همان طور كه به دستش رسيده بدون دخل و تصرّف نقل كرده است، هشدار داده و خود را از چون و چراى صحّت، يا عدم صحّت و جعلى بودن، يا دروغ بودن آن روايات وا رهانده، هرگز خود را مؤيّد اخبار نقل شده در اين كتاب، قرار نداده و از ما و ساير خوانندگان كتاب خود نخواسته است تا آنچه در تاريخ وى آمده بپذيريم و همه آنچه را در كتابش آمده تصديق و بدان اعتراف كنيم.