اين مرد (خطيب)، اين افسانه را در قالب اميال و خواسته‌هاى خود ريخته و بدون اين كه به دليلى استدلال، يا به منبع موثّقى استناد كند، آن را در چهارچوب هواى نفس خود پر و بال داده است، البتّه وى در عرصه‌هاى مختلف، از اين دست اختراعات فراوان دارد.

وى پس از اين كه ذكرى از «عبد الله بن سبا» به ميان آورده مى‌گويد:

اين شيطان (عبد الله بن سبا)، از يهود صنعا بود كه ابن سودا نيز ناميده مى‌شود. وى دعوت خود را با خباثت و زيركى، به تدريج گسترش داد و مردمانى از طبقات مختلف، دعوت او را اجابت كردند ...».

تا آن‌جا كه گويد:

«وى توجّه خاصّى به گمراه كردن فرزندانِ زُعَما و بزرگان از رهبران قبايل و سرشناسان شهرها داشت؛ فرزندانى كه پدرانشان در جنگها و فتوحات شركت داشتند. تعدادى از افراد صالح، امّا ابله و ساده و خشك مغزان اهل غلوّ نيز دعوت او را اجابت نمودند. در رأس اين اشخاص، در منطقه فسطاط.

غافقى بن حرب عكى، عبدالرحمن بن عُديسِ بلوى تجيبى شاعر، كنانة بن بشر، سودان بن حمران، عبدالله بن زيد بن ورقا، عمرو بن حمقِ خُزاعى، عروة بن نباعِ ليثى، قُتَيره سَكونى و ....

در كوفه: عُمَر بن اصَمّ، زيد بن صوحان عبدى، مالك اشتر نخعى، زياد بن نظر حارثى و عبد لله بن اصمّ.