خود واجب مى‌دانيم كه نور تحقيق و پژوهش را بر اين قضيه بتابانيم تا در روشنايى آن، حقايقى را كه در تاريكيهاى جهالت پنهان مانده و لازم است بر همگان آشكار گردد، ببينيم و پرده از آنها برداريم.

نيست كه بر هر پژوهشگر آزاده‌اى لازم است در تحقيق درباره چنين مسأله‌اى، وقت بيشترى بگذارد؛ زيرا كوتاهى در اين مسأله، موجب به بار آمدن نتايج وخيم و خسارات بسيارى براى جامعه و نيز وقوع فجايعى خواهد شد كه دلِ هر مسلمانى از آن آب مى‌شود، پس بايد در روشناى تحقيق ببينيم، منبع و مأخذ اين جريان چيست.

اوّلين و قديمى ترين منبعى كه اين جريان را نقل كرده و قبل از وى كسى از آن يادى نكرده، تاريخ طبرى است. ابوجعفر محمّد بن جرير طبري (متوفّاى سال ٣١٠ هجرى قمرى)، صاحب تفسير كبير و مؤلّف كتاب «تاريخ الأمم و الملوك» كه به «تاريخ طبرى» معروف است. اين كتاب، تنها منبعى است كه اين قصّه و تمام آنچه به عبدالله بن سبا مربوط مى‌شود، براى اوّلين بار ذكر كرده است.

سپس ابن اثير (متوفّاى سال ٦٣٠ هجرى قمرى)، ابن كثير (متوفّاى سال ٧٧٤ هجرى قمرى) و ابن خلدون (متوفّاى سال ٨٠٨ هجرى قمرى)، به ترتيب اين داستان را از تاريخ طبرى اخذ كرده‌اند.