وى همچنين به مناطق حجاز، بصره، كوفه، شام و مصر سفر كرد و به احتمال قريب به يقين، اين تفكّر را از مزدكيان عراق گرفته و ابوذر هم كه انسانى داراى حسن نيّت در اعتقاد و آراسته به زيور زهد بود، پذيراى اين افكار شد؛ خصوصاً كه او همواره نفس خود را به پارسايى عادت مى داد و از با تقواترين، با ورع‌ترين و بى‌رغبت‌ترين مردم به دنيا و از شخصيّتهاى محبوبى بود كه حتّى صوفيّه نيز متأثّر از او بودند»[١].

٤- خطيب‌

ما خود را ناچار مى‌بينيم كه بخشى از نوشته‌هاى خطيب را كه به «محبّ الدّين» معروف است نيز در اين جا ذكر كنيم تا بر خواننده گرامى روشن شود كه كار اعتماد بر اخبار دروغين و اتّكا بر افسانه‌ها و استفاده از چنين مطالبى در مقام احتجاج و استدلال، به كجا رسيده است كه منجر به هتك حرمت صحابه بزرگوار و طعن بر آنان بدون هيچ توجيهى شده و اين، جز از سرِ جرأت بر مخالفت حق و پيروى از هواى نفس نيست.

[١] - فجر الاسلام: ١١٠( چاپ دوم).