«من يقين دارم كه تشيع، سنگرى است كه بسيارى از دشمنان اسلام، از فارس و يهود و روم و ديگران، در پشت آن پناه گرفته‌اند تا بر ضدّ اين دين توطئه كرده! و نظام اين دولت اسلامى را واژگونه كنند! ...».

تا آنجا كه مى‌گويد:

«آنان (دشمنان اسلام)، چون احساس ضعف مى‌كردند، براى پيروزى و رسيدن به اهداف خود، راهى بهتر از حيله و نيرنگ نيافتند، بر اين اساس، گروهى از آنان به ظاهر به اسلام گرويده و به مذهب تشيع در آمده اظهار محبّت به اهل بيت (عليهم السلام) و ابراز تنفّر از كسانى كردند كه به على (ع) ستم روا داشتند و با اين حيله، راهِ فتنه و فساد را در پيش گرفته و با نشر اعتقاداتِ نادرستِ خود- كه بسيارى از آنها ويران كننده اساس و پايه‌هاى دين و جدا كننده مردم از تعاليم و احكام اسلام بود- به تدريج گروهى را از مسير صحيح ديندارى بيرون بردند. و اصل اين فتنه، بنا بر آنچه تاريخ نويسان ذكر كرده‌اند، مردى يهودى بوده كه عبد الله بن سبا نام داشته است. وى در محبّتِ على، غُلُوّ و زياده روى كرد تا آن‌جا كه معتقد شد خدا در على حلول كرده است و مردم را بر ضدّ عثمان تحريك مى كرد ...» الخ.

اين مطالبى است كه برادرِ ما شيخ ابوزهو، به عنوان مسلّماتِ تاريخى پذيرفته و آن را به دانشجويان خود مى‌آموزد تا رسالتِ‌