شخصي از خودخواهي به تمرکز به حقيقت نهايي معنا شده است. ولي مطمئناً نجات با اين معنا از ديد پيروان اديان مختلف کافي به نظر نمي رسد. هدف يک فرد بودايي نيرواناست و صرفاً با يک تحول از خود محوري به توجه به حقيقت نهايي به مقصود نائل نمي شود. افزون بر اين مي توان تصور کرد که يک مسيحي انحصارگرا در اين نکته که همه اديان مي توانند وسيله اي براي نجات به معناي عام باشند با هيک هم نظر باشد، ولي در عين حال ادعا کند که اين مسأله براي اينکه غير مسيحي را جهنمي نکند، کافي نيست.

اشکالي که از کثرت اهداف ديني و يا مفاهيم نجات نسبت به ديدگاه هيک پيش مي آيد، صرفاً اين نيست که او بايد راهي بجويد که براي همخوان کردن اين مفاهيم، بلکه اين نوع همخواني ممکن نمي تواند اهداف برنامه خود هيک را محقق کنند. هيک مدعي است، اين آموزه که هيچ نجاتي وراي مسيحيت وجود ندارد، نوعي تکبر است و موجب عدم تسامح و بي حرمتي نسبت به اديان ديگر مي شود و با تعاليم حضرت مسيح عليه السلام سازگار نيست. به فرض که سخن هيک در اين مورد درست باشد، او بايد نشان دهد که چگونه مفهوم نجات که ويژگي مسيحيت است مي تواند با نجات غير مسيحيان سازگار باشد. با ساختن مفهومي عام و پرابهام از نجات که دستيابي به آن براي همه ميسّر باشد، نمي توان به اين هدف رسيد. در بخش دوم اين کتاب که مربوط به ديدگاه اسلام نسبت به کثرت اديان است، استدلال خواهيم نمود که در سنت اسلامي مفهوم نجات به طور خاص انحصاري نيست، يعني کساني که تقصير مسلمان نبودنشان بر عهده خودشان نيست، مي توانند با راهنمايي خداوند به نجات برسند.