مانند رشته اي از اصوات كه ممكن است موجب تشكيل جمله اي صادق در يك زبان و جمله اي كاذب در زبان ديگر گردد. پاسخ مناسب يك فرد واقع گرا در الهيات نبايد اين باشد كه ديدگاه نسبي گرايانه بي ربط و نامفهوم است، بلكه بايد اين باشد كه هيچ دليل خوبي براي قبول آن وجود ندارد و اين ديدگاه با تلقي دين از خود تعارض دارد.

اختلاف نظر مسلمانان و مسيحيان درباره رويداد كالوري به اين منظور نيست كه صرفاً تمثيلات مختلفي در سنتهاي مخصوص به خود داشته باشند، بلكه منظور اين است كه آنها درباره يك حقيقت تاريخي واحد، داراي ديده گاههاي متفاوتي هستند.

و بالاخره اينکه نظرگاه نسبي گرايي مورد سؤال و ترديد است. به سخن ديگر اينکه آيا در چنين موضعي جايي براي ديدن اديان وجود دارد يا خير. ديدگاه نسبي گرايانه ظاهراً همه اديان را از بيرون مي نگرد و از آن موضع بي طرف همه اديان را به طور نسبي صادق مي بيند. از نظر قائلان به جاودان خرد اين ديدگاه بي طرف، بعد باطني همه اديان است كه يگانه و واحد است. اما هيچ راهي براي نيل به بعد باطني، مستقل از بعد ظاهري هر دين وجود ندارد و اين همان نظري است كه شوان و نصر حاضر به قبول آن هستند. اينك اگر ما نمي توانيم دعاوي موثقي درباره حقيقت باطني دين، نه سنت ظاهري، به طور اعم ارائه دهيم، تناقض هاي اعتقادي در باطن بي طرف گوهر دين از بين نمي رود. ما نمي توانيم بگوييم كه از منظر باطني حقيقت خالده، مصلوب شدن حضرت مسيح(ع) نه صادق است و نه كاذب. زيرا ما نمي توانيم از ديدگاه باطني اظهار نظر كنيم، مگر به وسيله ظاهر. از ديدگاه باطني اسلام ما مي توانيم به فهم اهميت معنوي در مسيحيت براي رنج رهايي بخش حضرت مسيح(ع) نائل شويم. اما در نهايت ديدگاه مسيحيت ناقص تلقي مي شود. شايد خداوند