شبيه به همزماني اينشتاين باشد. با توجه به بها ندادن نصر به اسناد و مداركي كه هيك در تأييد ادعاي خود مبني بر اينکه حضرت مسيح(ع) خود را خدا نمي دانست، به آنها اشاره مي کند، چنين مي نمايد كه در نظر نصر رويدادهاي تاريخي در كالوري صدق مدعيات ديني درباره اينکه چه اتفاقي در آنجا رخ داده و يا نداده را تعيين نمي کند. در اين مورد دكتر نصر با كارل بارث بنيانگذار الهيات مسيحي نو – ارتدکسي كه حقيقت مسيحيت را كاملاً مستقل از حقيقت تاريخي رويدادهايي مي داند كه در كتاب مقدس توصيف شده، هم عقيده است.

بنابراين، وقتي سؤال مي کنيم كه آيا حضرت مسيح(ع) واقعاً مصلوب شده است، نصر پاسخ مي دهد كه از نظر او به عنوان يك مسلمان، پاسخ خير است، ولي اين پاسخ به همان اندازه درست است كه از ديدگاه مسيحي پاسخ مثبت باشد. با روش هاي تاريخي ممكن نيست كه بتوانيم براي تصميم گيري درباره چگونگي تصليب، شواهد و قرائن كافي جمع آوري نماييم، ولي حتي اگر مي توانستيم اثبات كنيم كه قطعاً و دقيقاً چه حادثه اي در كالوري روي داده، آنچه كه اثبات مي شود، صرفاً حقيقتي دنيوي است كه به هيچ وجه نمي تواند تعاليم حقيقي اسلام و يا مسيحيت را ابطال كند.

اين گونه نسبي گرايي يا غير قابل قبول و يا زيان بخش است. اگر براي پذيريش اين نظريه اي كه درباره حقيقت ديني ارائه كرديم، تنها دليل از ميان برداشتن تناقضات ظاهري اديان باشد، دليلي غير قابل قبول است، زيرا مصادره به مطلوب است. ما بايد باور داشته باشيم كه لب و جان كلام همه اديان يكي است، ولي هر گاه شواهدي بر خلاف اين باور در قالب دعاوي صدق متعارض به چشم بخورد، به ما گفته مي شود كه حقيقت ديني نسبي است. حتي اگر دلايل مستقلي در تأييد ديدگاه بارث نسبت به حقيقت ديني پذيرفته شوند و بسط و گسترش پيدا كنند به نحوي كه همه اديان بزرگ معتبر