و پايانش اول غروب آفتاب است، به پيروي از رسول با
کرامت اسلام به گريه و زاري و دعا و مناجات و
نماز و عبادت برخيزند، وبراساس سفارش اکيد امامان معصوم، در آن صحراي پاک، حضرت سيد الشهدا(عليه السلام)
را، که روح حج و جان معارف و علّت بقاي چراغ دين
در بستر تاريخ است، زيارت کنند، و از مفاهيم زيارت حضرت شکل بگيرند و به خصوص دعاي عرفه حضرت را همراه با طهارت ظاهر و باطن و اشک چشم و توجه
به معاني بلند آن براي بکار گيري در عمل و اخلاق
قرائت کنند.

حضرت باقر(عليه السلام) مي فرمايد: آخرين کلام رسول خدا در روز عرفه، به وقت غروب آفتاب، در حالي که از ديدگان مبارکشان اشک فراوان مي ريخت اين بود:

ألّلهم انّي أعوذ بکَ مِن الفقر ومن تَشَتُّتِ الأُمور، ومِن شرِّ ما يَحدثُ بالليل والنّهار، أصبَحَ ذُلي مُستجيراً بِعزّک، وأصبَحَ وَجهي الفاني مستجيراً بوجهک الباقي يا خير من سُئل، وأجود من أعطي، وأرحم من استُرحِمَ،جلّلني برحمتک، وألبسني عافيتک، واصرف عنّي شرّ