تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٣ - کلمهها

٥١- یا مخلوقی از آنچه در نظرتان بزرگ است، خواهند گفت چه کس ما را عودت می‌دهد؟ بگو آنست که در نوبت اول آفریده است، سر را تکان داده و خواهند گفت: آن چه زمانی است بگو شاید نزدیک باشد.
٥٢- روزی شما را می‌خواند، فرمان او را با حمد اجابت می‌کنید و گمان می‌برید که جز اندکی توقف نکرده‌اید.

کلمه‌ها

اصفاکم: صفو: خالص شدن. اصفاء: خالص کردن و آن معنی اختیار و اختصاص می‌دهد «اصفاکم»: برگزید شما را.
اناثا: انثی: ماده مقابل نر، خواه انسان باشد یا غیر انسان، جمع آن اناث است (بکسر اول).
صرفنا: صرف: برگرداندن. خواه برگرداندن از جایی به جایی یا از حالی به حالی باشد. تصریف: برگرداندن، در آن مبالغه است. راغب گوید: تصریف مثل صرف است مگر در مبالغه و اغلب در برگرداندن از حالی به حالی از کاری به کاری گفته می‌شود، منظور از تصریف در آیه ظاهرا ادا کردن مطالب در قالبهای گوناگون است.
یذکروا: آن در اصل «یتذکروا» است تذکر: یادآوری و بیدار شدن.
نفورا: نفر (بر وزن عقل) اگر با «من» و «عن» باشد به معنی دوری است «نفر عنه و منه» یعنی از او دور شد «نفور» بر وزن عقول به معنی دور شدن و کنار شدن است.
حجابا: حجب و حجاب: پنهان کردن و منع از دخول. حجاب به معنی پرده نیز آید، ظاهرا در این صورت مصدر برای فاعل است یعنی پنهان کننده «حجاب مستور» پرده نامرئی.