تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٥٤٩ - کلمهها

١٠١- کسانی که وعده بهشت از ما به ایشان سبقت یافته است، از آتش بدور هستند.
١٠٢- صدای آتش را نمی‌شنوند و در آنچه میل دارند دائمی می‌باشند.
١٠٣- ترس بزرگ آنها را محزون نمی‌کند ملائکه آنها را استقبال می‌کنند که این روزی است وعده می‌شدید.
١٠٤- روزی آسمان را می‌پیچیم همانطور که طومار نوشته‌ها را می‌پیچید، مانند ابتدای خلقت، آفرینش را دوباره شروع می‌کنیم این وعده‌ای است بر ما که خواهیم کرد.
١٠٥- در زبور بعد از تورات، نوشته‌ایم که زمین را بندگان صالح ما ارث می‌برد.
١٠٦- در این سخن کفایت است برای قوم عابد.
١٠٧- ما تو را جز رحمة للعالمین نفرستاده‌ایم.
١٠٨- بگو: فقط به من وحی می‌شود که معبود شما خدای یگانه است، آیا اسلام می‌آورید؟
١٠٩- اگر اعراض کردند بگو: به شما به طور برابر اعلام کردم ولی نمی‌دانم آیا عذاب موعود نزدیک یا دور است.
١١٠- که خدا سخن آشکار را می‌داند و می‌داند آنچه را که پنهان می‌دارید.
١١١- نمی‌دانم شاید تأخیر عذاب امتحانی است و متاعی است تا مدتی.
١١٢- گفت: خدایا بحق داوری کن، پروردگار ما رحمان و یار است بر آنچه توصیف می‌کنید.

کلمه‌ها

کفران: ناسپاسی و نادیده گرفتن. منظور از آن بی‌اجر بودن عمل است.
یأجوج: یأجوج و مأجوج نام اقوامی است که شاید در مغولستان فعلی چنین زندگی می‌کرده‌اند، در سوره کهف آیه ٩٤ گذشت این دو نام دو بار در قرآن مجید آمده است: انبیاء/ ٩٦، کهف/ ٩٤.
امة: جماعت شکل یافته که دارای مقصد واحدی هستند «اصل الامة