تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٦ - کلمهها

[سوره الإسراء (١٧): آیه ١]

اشاره

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ
سُبْحانَ الَّذِی أَسْری بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَی الْمَسْجِدِ الْأَقْصَی الَّذِی بارَکْنا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ (١)
بنام اللَّه که رحمتش همگانی و همیشگی است
١- منزه است خدایی که بنده‌اش را در یک شب از مسجد حرام به مسجد اقصی برد مسجدی که اطراف آن را با برکت کرده‌ایم تا از آیات خود بر او بنمایانیم که او شنوا و بیناست.

کلمه‌ها

سبحان: تسبیح: تنزیه خدا از هر بدی و نقص و نیاز و نالایقی، سبحان مصدر است مثل غفران، طبرسی آن را اسم مصدر گفته است، در هر حال به معنی تسبیح است، نصب آن برای مفعول مطلق است، «اسبح اللَّه تسبیحا».
اسری: سری و اسری: رفتن در شب. طبرسی ذیل آیه ٦٥ سوره حجر فرموده: هر دو به یک معنی است أَسْری بِعَبْدِهِ: شب هنگام برد بنده‌اش را، تعدیه به واسطه «باء» است.