تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٥٨ - شرحها

ودّا: ودّ: (بضم و کسر و فتح اول): دوستی.
لدّا: لدد (بر وزن فرس): خصومت شدید. لدّ (بفتح اول): شخص شدید الخصومة «الد» آنکه خصومتش شدیدتر است «لدّ» (بضم اوّل)، جمع «الدّ» است.
تحسّ: احساس: ادراک با حاسه، خواه با دیدن باشد یا شنیدن یا غیر آن.
«هل تحس» آیا درک میکنی؟
رکزا: (بکسر اول) صوت خفی (کمترین صدا) آن فقط یک بار در قرآن مجید آمده است.

شرحها

از اول سوره تا آیه شصت و پنج، شرح حال نیکوکاران و اهل توحید بوده از آیه شصت و شش تا هشتاد، سه مسئله در زمینه بدکاران بررسی گردید، در این آیات قسمت دوم از شرح حالات کفار و بدکاران بیان گردیده است و با این آیات مسئله انذار و تبشیر جای خود را می‌گیرد تا آیه نود و هفتم: فَإِنَّما یَسَّرْناهُ بِلِسانِکَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِینَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا عینیّت پیدا کند.
در این آیات می‌خوانیم: مشرکان خدایان باطل را گرفتند تا برای آنها عزتی بشوند ولی این هرگز نخواهد بود، بلکه در آخرت بندگی آنها را انکار کرده و دشمن آنها خواهند بود.
چنان که خداوند شیاطین را بر آنها مسلّط کرده که در بدکاری تحریکشان می‌کنند، به ظاهر دوست ولی در باطن دشمن هستند ولی نباید عجله کرد که خدا مهلت آنها را حساب می‌کند، پس از تمام شدن مهلت، به سوی آتش سوق داده می‌شوند و یار و شفاعتگری بدست نمی‌آورند.