تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٤٦ - کلمهها

کلمه‌ها

جثیا: جثو: بزانو نشستن. جاثی: به زانو نشسته. جمع آن جثی است یعنی به زانو نشستگان، آن با ضم و کسر اول خوانده می‌شود.
عتیا: عتو: تجاوز. نافرمانی وَ عَتَوْا عُتُوًّا کَبِیراً «فرقان/ ٢١ عاتی و عاتیه: طاغی و متجاوز، عتیّ در آیه به معنی نافرمانی است، بعضی آن را جمع عاتی گفته‌اند.
صلیا: صلی: ملازمت بریان کردن. دخول، سوختن، چشیدن عذاب.
«صلّی» مصدر است مانند مضی.
واردها: ورود: مشرف شدن به دخول نه دخول «اصل الورود: الاشراف علی الدخول و لیس بالدخول» راغب آن را در اصل به معنی قصد آب گفته است، در صحاح گفته است «ورد ورودا حضر» مؤید این سخن آیه وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْیَنَ وَجَدَ عَلَیْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ قصص/ ٢٣ که به معنی اشراف و نزدیک شدن است ناگفته نماند: گاهی به معنی دخول نیز آید.
ندیا: ندو جمع شدن «ندا القوم ندوا: اجتمعوا» ندیّ و نادی: مجلس اجتماع. طبرسی فرموده: نادی و ندیّ مجلسی است که اهلش در آن جمع شده‌اند، دار الندوه مکّه که خانه قصیّ بود. از آن است و در آن مشاوره می‌کردند.
قرن: قرن (بر وزن عقل): جمع کردن. و نیز قرن جماعتی را گویند که