تفسيراحسنالحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٥٥ - اشاره
طه سوره (٢٠) آیه ١١٥- ١٢٦
[سوره طه (٢٠): آیات ١١٥ تا ١٢٦]
اشاره
وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلی آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِیَ وَ لَمْ نَجِدْ
لَهُ عَزْماً (١١٥) وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ
فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِیسَ أَبی (١١٦) فَقُلْنا یا آدَمُ إِنَّ هذا
عَدُوٌّ لَکَ وَ لِزَوْجِکَ فَلا یُخْرِجَنَّکُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقی
(١١٧) إِنَّ لَکَ أَلاَّ تَجُوعَ فِیها وَ لا تَعْری (١١٨) وَ أَنَّکَ لا
تَظْمَؤُا فِیها وَ لا تَضْحی (١١٩)
فَوَسْوَسَ إِلَیْهِ الشَّیْطانُ
قالَ یا آدَمُ هَلْ أَدُلُّکَ عَلی شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْکٍ لا یَبْلی
(١٢٠) فَأَکَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا یَخْصِفانِ
عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ عَصی آدَمُ رَبَّهُ فَغَوی (١٢١)
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَیْهِ وَ هَدی (١٢٢) قالَ اهْبِطا
مِنْها جَمِیعاً بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ
مِنِّی هُدیً فَمَنِ اتَّبَعَ هُدایَ فَلا یَضِلُّ وَ لا یَشْقی (١٢٣) وَ
مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکاً وَ نَحْشُرُهُ
یَوْمَ الْقِیامَةِ أَعْمی (١٢٤)
قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِی أَعْمی وَ
قَدْ کُنْتُ بَصِیراً (١٢٥) قالَ کَذلِکَ أَتَتْکَ آیاتُنا فَنَسِیتَها وَ
کَذلِکَ الْیَوْمَ تُنْسی (١٢٦)
١١٥- ما پیشتر به آدم دستور دادیم، فراموش کرد و در او ثباتی نیافتیم.
١١٦- و چون به ملائکه گفتیم: به آدم سجده کنید، سجده کردند مگر ابلیس که امتناع نمود.