تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٣٠ - شرحها

شرحها:

این آیات در تعقیب آیات إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَی الْأَرْضِ زِینَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَیْها صَعِیداً جُرُزاً است، ابتدا، سخن از بایر شدن زمین در وقت وقوع قیامت و سپس از زنده شدن انسانها و نامه‌های عمل است که مسأله «لنبلوکم» به آنجا منتهی خواهد شد.
آن گاه اشاره مختصری از جریان سجده ملائکه به آدم و امتناع ابلیس به میان آمده که یعنی علت انحراف از آنجا شروع می‌شود، باید شیطان و ذریّه او را دشمن داشت و فریب آنها را نخورد، و بعد مطالبی در این زمینه و در تکمیل آنها آمده است.
٤٧- وَ یَوْمَ نُسَیِّرُ الْجِبالَ وَ تَرَی الْأَرْضَ بارِزَةً وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً.
منظور آنست که بعد از برداشته شدن کوه‌ها، زمین هموار می‌شود، نظیر آیه: وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ یَنْسِفُها رَبِّی نَسْفاً فَیَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً لا تَری فِیها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً طه/ ١٠٥- ١٠٨ یعنی خدا کوه‌ها را می‌کوبد و زمین را به صورت بیابانی در می‌آورد و در زمین پستی و بلندی نخواهی دید آن گاه فرموده: همه مردمان را در روی زمین جمع می‌کنیم به طوری که احدی از آن جمع دور نمی‌ماند. و قیامت عمومی است، احتمال هست که منظور در اینجا حشر مشرکان باشد.