تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٣٣ - کلمهها

کلمه‌ها

مخلصا: به صیغه مفعول: خالص شده که خدا او را برای خود خالص کرده بود و غیر خدا را در او نصیبی نبود، و اگر به صیغه فاعل باشد یعنی کسی که خود را برای رضای خدا خالص کرده است وَ أَخْلَصُوا دِینَهُمْ لِلَّهِ نساء/ ١٤٦.
الایمن: طرف راست. جانِبِ الطُّورِ الْأَیْمَنِ: طرف راست طور.
نجیا: نجی بر وزن فعیل: مناجات کننده یعنی خدا با او مناجات کرده است این کلمه به معنی فاعل و مفعول آید و در واحد و جمع به کار می‌رود مانند خَلَصُوا نَجِیًّا یوسف/ ٨٠ که در خصوص جمیع است.
صدیق: آنکه در عمل و گفتار یک پارچه راستی است و در آیه ٤١ گذشت.
خروا: خرور: سقوط توأم با صدا. «خرّوا» به زمین افتادند.
بکیا: بکاء: گریه. باکی: گریه کننده. بکی: گریه کننده‌ها.
سجدا: آن جمع ساجد است.
خلف: (بر وزن عقل): جانشین بد. آخر مانده بد (و بر وزن شرف) جانشین خوب، چنان که ابن اثیر و طبرسی و راغب گفته‌اند.
غیا: غی و غوایه: رفتن به راه هلاکت. «غیّا» در آیه به معنی عذاب است، راغب گوید: تسمیه مسبب به اسم سبب است که غی سبب