تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٧٠ - شرحها

شرحها

در این آیات آمده است: قرآن از جانب خدایی نازل گشته که زمین و آسمانهای بلند را آفریده است، بعد موقعیت خدا در جهان که خالق و اداره کننده آنست مطرح گردیده و به دانای غیب و نهان بودن و دارای اسماء حسنی بودن خداوند، اشاره شده است، می‌شود گفت: این آیات مقدمه مطالب سوره هستند.
١ و ٢ و ٣- طه ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقی إِلَّا تَذْکِرَةً لِمَنْ یَخْشی.
این دو آیه می‌گوید: ما این قرآن را بر تو نفرستاده‌ایم که خودت را به مشقت اندازی بلکه نازل کرده‌ایم که به کسی که روح خشیت دارد تذکره‌ای باشد.
به نظر می‌آید: منظور از «لتشقی» مشقت در راه تبلیغ قرآن است، نه مشقت در عبادت شخص. ولی روایات حاکی است که: غرض رنج شخصی در عبادت است، در مجمع البیان آمده: روایت شده که پیامبر در نماز روی یک پایش می‌ایستاد تا زحمتش بیشتر باشد، خدا در این زمینه طه ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقی را نازل کرد، آن حضرت بعد از آن، پایش را به زمین گذاشت [١] در تفسیر برهان چند روایت در این زمینه از حضرت باقر و حضرت صادق علیهما السّلام