تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٥٦ - شرحها

شنیدن. «الجهر: رفع الصوت» در اقرب الموارد آمده: «جهر الصوت جهرا و جهارا: اعلاه»، به نظر می‌آید جهر قولی آشکار کردن معمولی نیست بلکه شبیه به فریاد است.
تخافت: خفت (بر وزن عقل): آهسته سخن گفتن. ظاهرا مراد از «لا تخافت» بسیار آهسته گفتن است که حتی خود گوینده هم نشنود.

شرحها

در این آیات جریان رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله در آوردن قرآن و اعراض مشرکان و خواستن معجزات دیگر، به جریان موسی علیه السّلام مقایسه شده است، یعنی حال تو مانند حال موسی است که ٩ معجزه آورد، مورد قبول واقع نشد، بالاخره غرق شدند. و مؤمنان نجات یافتند.
سپس همانطور که مکرر وصف قرآن در این سوره آمده است باز بذکر وصف قرآن و علّت نزول تدریجی آن توجه شده است. آن گاه در دو آیه اخیر، با ذکر توحید ذات و قدرت و تسلط کامل خدا بر جهان خلقت، سوره مبارکه پایان یافته است.
١٠١- وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسی تِسْعَ آیاتٍ بَیِّناتٍ فَسْئَلْ بَنِی إِسْرائِیلَ إِذْ جاءَهُمْ فَقالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّی لَأَظُنُّکَ یا مُوسی مَسْحُوراً منظور از معجزات نهگانه عبارت است از عصا، ید بیضاء، طوفان، ملخ، قمل، خون، قورباغه، قحطی، کمی ثمرات. عصا و ید بیضاء که روشن است، معجزات هفتگانه دیگر در سوره اعراف آیات ١٣٠ و ١٣١ گذشت. به نظرم سؤال از بنی اسرائیل به علّت تأکید مطلب است یعنی آنها هم نه تا بودن معجزات موسی