تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٠٨ - کلمهها

کلمه‌ها

یزجی: زجو: راندن با مدارا سوق دادن، یُزْجِی لَکُمُ: حرکت می‌دهد و به جریان می‌اندازد برای شما، مانند اللَّهُ الَّذِی سَخَّرَ لَکُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِیَ الْفُلْکُ فِیهِ بِأَمْرِهِ جاثیه/ ١٢.
فلک: کشتی آن بر مفرد و جمع اطلاق می‌شود، مفرد و جمع بودن با قرینه معلوم می‌شود.
ضر: ضر (بضم اول): بد حالی «الضّر: سوء الحال» اعم از آنچه در نفس باشد یا در بدن و یا در مال و جاه و بفتح اول: در مقابل نفع است مثل لا یَمْلِکُ لَکُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً مائده/ ٧٦، بعضی، هر دو را به یک معنی گفته‌اند ولی قرآن مطلب اول را تأیید می‌کند (قاموس قرآن- ضرر) مَسَّکُمُ الضُّرُّ: رسید به شما بد حالی.
یخسف: خسف: فرو رفتن و فرو بردن. «خسفه اللَّه و خسف هو» پس أَنْ یَخْسِفَ بِکُمْ: بر زمین فرو برد شما را.
بر: بر: خشکی مقابل بحر به معنی نیکوکار و احسان کننده نیز آید (قاموس قرآن).
حاصبا: حصب: انداختن سنگریزه «حصبه حصبا: رماه بالحجارة» حاصب بادی را گویند که توأم با ریگ و سنگریزه باشد (طوفان ریگباران).