الف- یکی از معیارهای رجاء به حصول رضوان اللّه، «شرای نفس» یا بذل جان خویش است برای طلب رضا و خشنودی خدای متعال: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ.» [١]؛ یعنی: و از مردم، کسی است که جان خویش را در طلب رضای خدای متعال می‌فروشد، و خدای تعالی نسبت به بندگان، رئوف و مهربان است. قوله: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ»، همچنان که در شرح تفاسیر و تفاسیر روایی گذشت، درباره حضرت علی علیه السّلام و در شأن لیلة الفراش نازل گردید؛ شبی که آن حضرت خودش را به خدای جلّ و علا فروخت و خواست او چیزی شد که خدا اراده کرده بود؛ زیرا آن شب هرچه را خواست، آن را در جهت رضای پروردگارش و طلب رضای او سبحانه می‌خواست. او نفس خود را به خدای تعالی فروخت تا با اصلاح امر دین و دنیا و با قدرت دادن به اسلام و طراوت بخشیدن به زندگی انسان‌ها، رضای او را طلب نماید. «وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ.»: و خدای متعال، نسبت به همه بندگان، رئوف و مهربان است؛ همچنان که حفظ وجود علی علیه السّلام، رأفت و مهربانی خدای متعال است نسبت به خود او، و حفظ این وجود با چنین صفاتی از سوی او هم رأفت و مهربانی اوست نسبت به سایر بندگان تا برای آنان الگو و اسوه باشد، و آنان هم با تأسّی به او در صفات و افعال، در طلب رضای خدای سبحان بکوشند.
ب- یکی دیگر از معیارهای رجاء به حصول رضوان اللّه، انفاق مال، یا بذل مال است برای طلب رضای خدای تعالی: «وَ مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبِیتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ فَآتَتْ أُکُلَها ضِعْفَیْنِ فَإِنْ لَمْ یُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» [٢]؛ یعنی: و مثل کسانی که مالشان را برای طلب رضای خدا انفاق می‌کنند، در حالی که طلب رضای خدا همیشه در نفسشان ثابت و غیر قابل تغییر است؛

[١]. بقره/ ٢٠٧.
[٢]. بقره/ ٢٦٥.