فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ١٥٦ - کلمات قصار پیرامون سیّئه و حسنه

الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ وَ مَنْ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ یَعْمَلْ صالِحاً یُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِینَ فِیها أَبَداً قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقاً؛ [١]
- وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِی الصَّالِحِینَ؛ [٢]
- إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا. [٣] کلمات قصار پیرامون سیّئه و حسنه‌

در غرر الحکم و درر الکلم، در «باب دفع السیّئه و الحسنة» سخنانی از مولای موحدان، امیر المؤمنین، علی بن ابی طالب علیه السّلام به اقتصار بیان شده که ما در اینجا به نقل پاره‌ای از آن سخنان می‌پردازیم:
١. إنّک أن أسأت، فنفسک تمتهن و ایّاها تغبن.»: البته، اگر بدی کنی، نفس خود را خوار ساخته و آن را مغبون نموده‌ای و بدان زیان رسانیده‌ای.
٢. «ضادّوا الإسائة بالإحسان.»: با احسان نمودن علیه بدی مخالفت کنید.
٣. «من شکّر علی الأسائة، سخّر به.»: هرکه برای بدی که انجام می‌دهد، مورد تشکّر و تشویق قرار گیرد، به سبب آن استهزاء می‌شود.
٤. «من أساء الی رعیّته، سرّ حسّاده.»: هرکه به رعیت خود بدی کند، حسدبرندگان خود را خوشحال نموده است.
٥. «من أساء، اجتلب سوء الجزاء.»: هرکه بدی کند جزای بد جلب کند.
٦. «من عامل النّاس بالإسائة، کافؤوه بها.»: هرکه با مردم به بدی معامله کند، مردم به آن تلافی کنند.
٧. «من اساء إلی اهله، لم یتّصل به تأمیل.»: هرکه به اهل خود بدی نماید، آرزومندی‌ای به او متصل نشود.

---

[١]. طلاق/ ١١.
[٢]. عنکبوت/ ٩.
[٣]. مریم/ ٩٦.