ابراهیم علیه السّلام قومش را به توحید و خداپرستی، شکر او و تقوا دعوت می‌نمود و آنان را از پرستش بت‌ها و آنچه را به دست خودشان ساخته بودند، برحذر می‌داشت: «وَ إِبْراهِیمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ إِنَّما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً وَ تَخْلُقُونَ إِفْکاً إِنَّ الَّذِینَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا یَمْلِکُونَ لَکُمْ رِزْقاً فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْکُرُوا لَهُ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ» [١]، و خدای تعالی، پاداش نیک او را در دنیا حسنه تعیین نمود، و پیامبری را در فرزند و فرزندزادگانش مقرر داشت، و در آخرت، او را از صالحین قرار داد: «وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ جَعَلْنا فِی ذُرِّیَّتِهِ النُّبُوَّةَ وَ الْکِتابَ وَ آتَیْناهُ أَجْرَهُ فِی الدُّنْیا وَ إِنَّهُ فِی الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِینَ» [٢]، و بعد از آنکه آب و قومش را با استدلال و با به کارگیری فکر و هدایت عقل، به نهی از پرستش بت‌ها و عبادت نجوم موعظه و ارشاد کرد و آنان را به عبادت اللّه دعوت نمود و آنان بر افکندن او در آتش عزم کرد، از پروردگارش خواست که از صالحین بودن را به او اعطا فرماید: «وَ إِنَّ مِنْ شِیعَتِهِ لَإِبْراهِیمَ. إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ. إِذْ قالَ لِأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ. أَ إِفْکاً آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِیدُونَ. فَما ظَنُّکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِینَ. فَنَظَرَ نَظْرَةً فِی النُّجُومِ. فَقالَ إِنِّی سَقِیمٌ. فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِینَ. فَراغَ إِلی آلِهَتِهِمْ فَقالَ أَ لا تَأْکُلُونَ. ما لَکُمْ لا تَنْطِقُونَ. فَراغَ عَلَیْهِمْ ضَرْباً بِالْیَمِینِ. فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ یَزِفُّونَ. قالَ أَ تَعْبُدُونَ ما تَنْحِتُونَ. وَ اللَّهُ خَلَقَکُمْ وَ ما تَعْمَلُونَ. قالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْیاناً فَأَلْقُوهُ فِی الْجَحِیمِ. فَأَرادُوا بِهِ کَیْداً فَجَعَلْناهُمُ الْأَسْفَلِینَ. وَ قالَ إِنِّی ذاهِبٌ إِلی رَبِّی سَیَهْدِینِ. رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ» [٣]، خدای متعال با تأیید این‌که ابراهیم از بندگان مؤمن او است، او را به اسحاق که پیامبری و از صالحین است، بشارت داد: «سَلامٌ عَلی إِبْراهِیمَ کَذلِکَ نَجْزِی

[١]. عنکبوت/ ١٧.
[٢]. عنکبوت/ ٢٧.
[٣]. صافات/ ١٠٠- ٨٣.