فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ١٤٧ - 5 تدبّر در آیات دفع سیّئه با حسنه

قوله تعالی: «کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ.» [٢]
در یک نتیجه‌گیری اجمالی که از تفسیر آیات دفع سیّئه با حسنه و تفسیر روایی آنها به دست می‌آید، حسنه و سیّئه در معانی و مفاهیم مختلفی تفسیر گردیده است. از جمله، در معانی حسنه فرموده‌اند:
الف- اجتناب از گناهان کبیره، که منهی عنه هستند،
ب- تحصیل تقوای الهی،
ج- اقامه نمازهای یومیّه پنجگانه و نماز شب،
د- اعمال صالح و توبه و حسن و خلق و کارهای نیکو و پسندیده،
ه- اقامه دلیل و برهان در مقابل ادعای باطل، و توجّه داشتن به افعال نیکوی شخص مسیئ،
و- نرمی نمودن و مدارا کردن توأم با سعه صدر و بردباری،
ز- ایمان به توحید خدای تعالی، نبوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله، و عبادت از روی اخلاص.
در معانی سیّئه هم فرموده‌اند:
الف- گناهان صغیره، ب- خطاها، ج- اشتباهات، د- بدی‌ها.
و در اینجا معانی و مفاهیم حسنات و سیّئات را در آیات دفع سیّئه با حسنه، تحت عنوان «معانی و مفاهیم حسنه و سیّئه در آیات دفع سیّئه با حسنه»، در هریک از آن آیات، با استعانت از الطاف الهی و با استناد به آیات قرآن بررسی می‌نماییم.