فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٥٦ - ز- معنا و مفهوم هفتم خلوص

یکی از معانی و مفاهیم خلوص، توجیه خالصانه عبادت در نیّت است به سوی خدای وحده تعالی و عمل به آن عبودیت خالص در شئون زندگی: «إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّینَ إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّینَ» [١]
و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله مأمور به توجیه عبادت خالص به سوی خدای تعالی، و عمل به آن عبودیت خالص، در شؤون زندگی است:
- «قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّینَ» [٢]؛ یعنی ای پیامبر! بگو، البتّه، من مأمور شده‌ام به این‌که خدای وحده تعالی را خاص و خالص عبادت کنم و در شؤون زندگی تنها از او اطاعت کنم.
- «قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَهُ دِینِی» [٣]؛ یعنی ای پیامبر! بگو، تنها خدای تعالی را خاص و خالص و مبرّای از هرگونه شایبه شرک عبادت می‌کنم، در حالی که اطاعت من در شؤون حیات، تنها از اوست.
نکته: مقدّم آمدن مفعول در قوله تعالی: «قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ»، افاده حصر می‌کند، و «مُخْلِصاً لَهُ دِینِی» هم این معنای حصر را تأکید می‌کند.

یکی از معانی و مفاهیم خلوص، خواندن خالصانه و منزّه از هر آمیختگی خدای وحده تعالی است در عبادت، آن‌گونه که در شأن توحید او تعالی بوده و متضمّن حمد و ثنای او جلّ و علا باشد:
- «... فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ.» [٤]
- «هُوَ الْحَیُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ.» [٥]