بیاورند که قرآن، آنچه را که در تورات است، تصدیق می‌نماید و امر می‌کند به این‌که آیات الهی را به بهای اندکی نفروشند؛ از خدای متعال بترسند و لباس باطل را بر حق نپوشانند، در حالی که خودشان حقیقت امر را می‌دانند: «یا بَنِی إِسْرائِیلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتِی أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ وَ إِیَّایَ فَارْهَبُونِ. وَ آمِنُوا بِما أَنْزَلْتُ مُصَدِّقاً لِما مَعَکُمْ وَ لا تَکُونُوا أَوَّلَ کافِرٍ بِهِ وَ لا تَشْتَرُوا بِآیاتِی ثَمَناً قَلِیلًا وَ إِیَّایَ فَاتَّقُونِ. وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَکْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ.» [١] یک بشارت، دو انذار و سه نهی نسبت به بنی اسرائیل‌

در آیات فوق، در امر به بنی اسرائیل در موضوع وفا نمودن به عهدشان که همان ایمان آوردن به قرآن است، آنان را بشارت داد به این‌که: به عهد من وفا کنید، تا به عهد شما وفا کنم: «أَوْفُوا بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ.»؛ یعنی به عهد من که همان خبر دادن به قرآن و معرفی پیامبر اسلام در تورات و تعهّد شما به ایمان آوردن به آنهاست، وفا کنید، تا به عهد شما که رضایت از شما و رستگاری همیشگی شما و داخل نمودنتان در بهشت است، وفا کنم.
آن‌گاه آنان را انذار نمود و فرمود: «وَ إِیَّایَ فَارْهَبُونِ.»؛ یعنی از من بترسید از این‌که به عهدتان وفا نکنید و به قرآن ایمان نیاورید و پیامبر اسلام را تصدیق نکنید، و در آیه بعد، پس از آنکه تصریح نمود به ایمان آوردن به قرآن، فرمود: «وَ آمِنُوا بِما أَنْزَلْتُ مُصَدِّقاً لِما مَعَکُمْ»، آنان را نهی نمود از این‌که آنان، اولین کسانی باشند که از ایمان آوردن به قرآن روی بگردانند، و آنان را نهی نمود از این‌که آیات خدای تعالی را به بهای اندک مبادله کنند و فرمود: «وَ لا تَکُونُوا أَوَّلَ کافِرٍ بِهِ وَ لا تَشْتَرُوا بِآیاتِی ثَمَناً قَلِیلًا»، و سپس آنان را از کافر شدن به قرآن و از مبادله آیات الهی به بهای اندک، انذار نمود و فرمود: «وَ إِیَّایَ فَاتَّقُونِ»، و در آیه بعد از آن، آنان را نهی نمود از این‌که حق را که نزول قرآن از جانب خدای تعالی بر پیامبر اسلام است، با کتمان آن، لباس باطل بپوشانند، تا بتوانند با روی‌گردانی از ایمان به آن، به دنیاداری و هواپرستی که همان مبادله آیات الهی به بهای

[١]. بقره/ ٤٢- ٤٠.