اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ١٤١ - روند اقتصاد بیگانه و تأثیرات آن بر آمریکا

مهم ترین شاخص های اقتصادی را فراهم می آورد. تولید نفت در سال ١٣٥٥ بیلانی را بوجود آورد که در

ماه آوریل پائین ترین نقطه آن ٤/١ میلیون بشکه در روز بود که در آن زمان دولت تصمیم گرفت به خاطر

اختلافات خود با سوریه در مورد نرخ ترانزیت نفت (از طریق سوریه به تریپولی، بانیاس، لبنان) ارسال

نفت از طریق خط لوله کرکوک را متوقف سازد. لیکن در دی ماه سال ١٣٥٦ هنگامی که شرکت های نفتی

خارجی با پیش بینی افزایش قیمت نفت اوپک ذخیره گاههای خود را پر کرده بودند، در پایان سال سطح

تولید نفت عراق به سطح عادی یعنی ٣ میلیون بشکه در روز رسید. تولید در سال ١٣٥٥ به طور میانگین

معادل ٤/٢ میلیون بشکه در روز با بیشترین مقدار آن در تاریخ عراق بود.

تولید در سال ١٣٥٦ از میزان تولید در سال ١٣٥٥ به میانگین ٢/٢ تا ٣/٢ میلیون بشکه در روز رسیده

است که ٥ تا ١٠ درصد کمتر از میزان تولید در سال ١٣٥٥ است. با در نظر گرفتن افزایش قیمت نفت در

آغاز سال ١٣٥٦ درآمد نفتی حاصله از ٩١% نفتی که در خارج به فروش می رسد در سال ١٣٥٦ باید کمی

بیشتر (١٠ ٩ میلیارد دلار) از سال ١٣٥٥ (٤/٨ میلیارد دلار) باشد با وجود اینکه میانگین تولید روزانه

بین دو سال مذکور سیر نزولی داشته است.

پشتوانه ارزی خارجی سالهای ٥٦ ١٣٥٥ نیز نشانگر الگوی تولید نفتی است. هنگام کاهش یافتن

سطح تولید در سال ١٣٥٥ عراقی های متعصب از نظر مالی مخارج خود را بخصوص در زمینه واردات

پائین آوردند. این کاهش مخارج از یک سو و درآمد حاصله از فروش های عظیم نفتی در پایان سال از

طرف دیگر، سبب دو برابر شدن پشتوانه ارزی بانک مرکزی بین اواسط سال ١٣٥٥ (٩/٢ میلیارد دلار) و

اواسط سال ١٣٥٦ (٤/٥ میلیارد دلار) گردید. عراق حدود نیمی از این پشتوانه ارزی را در کشورهای

اروپای شرقی و نیمه دیگر را در اروپای غربی و آمریکا نگاهداری می کند. احداث یک خط لوله جدید در

بهار سال ١٣٥٦ از طریق شمال عراق و جنوب ترکیه به مدیترانه محدودیت صادراتی ناشی از تعلیق

ارسال نفت از خط لوله سوریه را از بین خواهد برد. به موازات تکمیل احداث خط لوله استراتژیک

مرتبط کننده حوزه های نفتی عراق در شمال و جنوب در سال ١٣٥٤ خط لوله احداث شده از طریق ترکیه

نیز به عراق اجازه می دهد که نفت حوزه های شمالی یا جنوبی خود را به قیمت مرسوم در مدیترانه و یا

خلیج بفروش برساند.

عراق که یکی از اعضای مؤسس سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) است علاوه بر حمایت از

افزایش شدید قیمت نفت خواستار افزایش سطح تولید خود نیز بوده است. عراقی ها که دومین ذخایر

بزرگ نفتی در خاورمیانه را دارا می باشند، معتقدند که فقدان اکتشاف در عراق در سیزده سالی که بالاخره

در سال ١٣٥٤ منجر به ملی شدن شرکت نفت عراق گردید، در مقایسه با دیگر کشورهای همجوار عضو

اوپک، سبب محدود شدن ظرفیت تولیدی عراق گردیده است.

مهمترین مشتریان خریدار نفت خام عراق عبارتند از ایتالیا، فرانسه و برزیل که هریک در سال ١٣٥٥ و

١٣٥٦ معادل بیش از یک میلیارد دلار نفت از این کشور خریداری نموده اند. آمریکا که تا آخرین فصل

١٣٥٥ تقریبا از عراق نفتی نمی خرید، در سال ١٣٥٥ معادل ١١٠ میلیون دلار و در سال ١٣٥٦ معادل

٣٠٠ میلیون دلار خریداری کرد. عراق هنوز گاز مربوط به نفت خود را صادر نمی کند و حدود ٨٥% از

٤٦٨ میلیارد متر مکعب تولید شده در سال ١٣٥٥ را به هدر داده است.