اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٢٣١ - احمد احمدی

اتابکی، رحمت اللّه ١

خیلی محرمانه

رحمت اللّه اتابکی نماینده دائمی ایران در دفتر اروپایی سازمان ملل متحد واقع در ژنو

رحمت اللّه اتابکی که به عنوان نماینده دائمی ایران در دفتر اروپایی سازمان ملل واقع در ژنو منصوب

گردیده، حدود ٣٧ ساله است که در وزارت امورخارجه به کار مشغول می باشد. در حرفه ای بی فروغ و

خصوصا فاقد کارآیی، او مدارج ترقی را پشت سرگذارده و علت این امر امتیازهای خاص بوده است نه

شایستگی و صلاحیت فردی. به نظر می رسد که اصولاً شیفته و مفتون امریکا می باشد.

اتابکی، نوه علی اصغرخان اتابک، وزیر معروف دوره قاجار و نخست وزیر ناصرالدین شاه، در سال

١٩٠٣ در تهران دیده به جهان گشود. او از دانشکده علوم سیاسی دانشگاه تهران فارغ التحصیل گردید.

ابتدا در سال ١٩٣٠ وارد وزارت دادگستری شد، ولی یک سال بعد به وزارت خارجه پیوست و در کتابخانه

و دفتر ثبت و نیز اداره حقوقی به کار پرداخت. در سال ١٩٣٤ به عنوان وابسته به برن اعزام گردید و در سال

١٩٣٩ به عنوان نماینده علی البدل در کنفرانس کار اتحادیه ملل شرکت نمود. از سال ١٩٤٠ تا ١٩٤٣ ابتدا

در اداره کنسولی وزارت خارجه و سپس بخش اداری به کار پرداخت. از سال ١٩٤٣ تا ١٩٤٨ کنسول

ایران در بیروت شد. برای پنج سال بعد، وی در سمت های مختلفی در وزارت خارجه (معاون رئیس اداره

امنیتی، معاون رئیس بخش اداری، ریاست اداره پنجم سیاسی و مدیرکل امور اداری) کار کرد.

وی در سال ١٩٥٣ و برای مدتی کوتاه در مقام نماینده دائمی ایران در دفتر اروپایی سازمان ملل متحد در

ژنو و نیز سرکنسول ایران فعالیت داشت. در سال ١٩٥٤، اتابکی رایزن ایران در لبنان و در سال ١٩٥٦

سفیر ایران در آن کشور شد. در محافل دیپلماتیک و اجتماعی بیروت شایعات بسیاری در مورد او بر سر

زبانها بود. بین کنسول سفارت فاضل هندا (FADEL HANDA) و سفیر اختلافی در گرفت (و بنا به اعتقاد

ناظران هندا بسیار تواناتر بود). علاوه بر این، اتابکی از رئیس جمهور وقت لبنان کامیل شمعون تا بدان حد

حمایت می کرد که پس از تغییر دولت آن کشور، خود را کاملاً بی دفاع می دید. سفیر آمریکا نسبت به

توانائیهای اتابکی اعتقاد چندانی نداشت و حتی گمان می کرد که وی یکی از جیره خواران انگلیس است.

پس از مراجعت به تهران، اتابکی در ژانویه ١٩٥٩ به عضویت شورای عالی سیاسی درآمد، در کابینه ماه

ژوئن منوچهر اقبال وزیر کشور شد و (در حال حاضر) یعنی ماه دسامبر نیز به عنوان آجودان غیرنظامی

شاه فعال می باشد. تنها صلاحیت های وی در احراز مقام وزارت کشور عبارت بودند از روابط خوب و تا

حدی مرموز وی در دربار شاه. او وزیری کاملاً انعطاف پذیر بدون هیچ گونه صلاحیت یا استعدادی خاص

بود. او (و شخص اقبال) به دلیل سوء مدیریت در انتخابات ١٩٦٠ مقصر قلمداد شد و دیری نگذشت که به

وزارت خارجه بازگشت. از سال ١٩٦٢ تا سال ١٩٦٧ هم به عنوان سفیر ایران در اطریش و هم به عنوان

نماینده دائمی ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی فعالیت داشت. بنا به گزارشهای موجود، در وین نیز

بین اتابکی و اعضای سفارت ایران مشکلاتی بروز کرده بود.سفیر اتابکی مردی است نسبتا بلند قامت، با

گونه ای برجسته، پوستی زیتونی رنگ و موهای پر پشت. او با یکی از برادرزاده های نخست وزیر فقید،

فضل اللّه زاهدی، ازدواج کرده و لذا با وزیر امورخارجه یعنی اردشیر زاهدی فرزند فضل اللّه نسبت دارد.

اتابکی به امریکا، اروپا و خاورمیانه سفر کرده است. او در سال ١٩٦٦ دچار حمله قلبی شد. علاوه بر زبان

مادری یعنی فارسی به زبانهای انگلیسی و فرانسه نیز تکلم می کند.ژوئن ١٩٦٨ خرداد ١٣٤٧

احمد احمدی