اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٣٥٥ - فرخ رو پارسا

علت محتاطانه تر عمل نماید. مایر

امینی، علی ٥٢

برای اطلاع شما شماره ٦١٣ ٣ مارس ١٩٦٨ ١٢/١٢/٤٦

مسئله دکتر امینی

شایعات مربوط به نگرانی حکومت از فعالیت های زیرزمینی دکتر امینی سرانجام منجر به آن شد که

امینی سوی یک بازپرس احضار شود. (رجوع شود به شماره ٦١٢، ٢٥ فوریه ١٩٦٨) در تاریخ ٢٥ فوریه

یک هیئت منصفه به اتفاق آراء رأی داد که برای تعقیب قانونی نخست وزیر پیشین، شواهد و مدارک کافی

وجود دارد. امینی در تاریخ ٢٨ فوریه نزد بازپرس حضور یافت و پس از ٣ ساعت بازپرسی به قید

وجه الضمان به مبلغ ١٠٠ میلیون ریال (١٢ میلیون دلار) مرخص شد، مشروط بر این که از قلمرو قانونی

دادگاه تهران خارج نشود. این گزارش مشتمل بر سابقه امینی می باشد و عللی را که منجر به تحول جاری

شده است، تشریح خواهد کرد. این گزارش شامل چهار قسمت زیر است:

١ بیوگرافی مختصر.

٢ فعالیت اخیر.

٣ فعالیت جاری.

٤ واکنش نسبت به دکتر امینی.

١ بیوگرافی مختصر

علی امینی پسر چهارم (از هفت فرزند) محسن خان امین الملک و فخرالدوله است. پدر او فرزند یک

صدراعظم به نام امین الدوله و مادر او دختر مظفرالدین شاه بوده است.

علی امینی در سال ١٩٠٥ در تهران متولد شد. در سال ١٩٢٦ برای تحصیل حقوق به پاریس رفت و

درجه دکترا در حقوق و اقتصاد دریافت کرد و در سال ١٩٣١ به ایران بازگشت. هنگامی که در پاریس بود

به عنوان گزارشگر روزنامه اطلاعات نیز فعالیت می نمود.

پس از بازگشت به تهران، امینی به استخدام وزارت دادگستری درآمد. در سال ١٩٣٣ او با دختر

وثوق الدوله، نخست وزیر معروف و برادر قوام السلطنه یک نخست وزیر دیگر، ازدواج کرد. بدین ترتیب

خانواده امینی کاملاً اشرافی است.

در سال ١٩٣٥ به وزارت دارایی انتقال یافت و به تدریج در مناصب دولتی ارتقاء یافت تا این که در

سال ١٩٤٢ از سوی قوام السلطنه به معاونت نخست وزیری رسید. در سال ١٩٤٤ او خود را کاندید

نمایندگی مجلس نمود، ولی موفق به کسب آرای لازم نشد. در سال ١٩٤٧ او بار دیگر در این زمینه تلاش

کرد و نماینده اول تهران در آن دوره مجلس شد. در سال ١٩٥٠ او در کابینه علی منصور به وزارت اقتصاد

منصوب گشت و بعدا همین سمت را در کابینه دکتر مصدق به دست آورد. در ١٩ اوت سال ١٩٥٣ او زیر

دارایی در کابینه سپهبد زاهدی بود (و در همین سمت موافقتنامه نفت را با کنسرسیوم امضا کرد.)

در یکی از جلسات مجلس هنگامی که به خاطر به اصطلاح موافقتنامه، امینی مورد حمله قرار گرفت،

اعتراف کرد که این «یک موافقتنامه ایده آل نبوده، بلکه بهترین موافقتنامه ممکن در شرایط حاکم بوده