اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٤٢٣ - عبدالحسین بهنیا

بهنیا، عبدالحسین ١

عبدلحسین بهنیا وزیر دارایی سابق سرّی

عبدالحسین بهنیا در اکتبر ١٩٦٣ به وزارت دارایی برگزیده شد. پس از انتخابات مشخص شد که وی

نمی تواند با مجلس کار کند. او یک اقتصاددان محافظه کار قدیمی است و طرفدار سیاست های مالی

محدود و بسته (یک ساله و کوتاه مدت م) و مخالف اصل برنامه ریزی جامع اقتصادی می باشد. از زمان

انتصاب، وی درگیر مذاکرات بین سازمانهای کشورهای تولیدکننده نفت (اوپک) و شرکت های نفتی بود.

در ژانویه ١٩٦٤، او به ریاست کمیته ویژه نفت در زمینه موضوعات مذاکرات اوپک منصوب شد.

بهنیا به عنوان فردی فوق العاده قوی و اغلب سرسخت و لجوج شناخته شده است که وقتی تصمیمی اتخاذ

می نماید، دیگر زیربار هیچ مخالفتی نمی رود. به عنوان وزیر دارایی، او در مورد مسائل اقتصادی ایران هم

با شرکت ملی نفت ایران و هم با بانک مرکزی درگیر شد. به عنوان یک مقام قدیمی وزارت دارایی، او

توانایی فنی و آگاهی کاملی از مسائل اقتصادی (مالی) کسب کرده است. باوجود این، تئوریهای وی اغلب

ضعیف و از نظر اقتصادی درخشان نیستند. وی سیاستمداری باهوش است و به خوبی برای خود شهرت

یک مدیر پر طاقت را به دست آورده است.

در سال ١٩٦١، در دوره نخست وزیری علی امینی، که بهنیا برای اولین بار وزیر دارایی شد، در پشت

سر خود شهرت زیادی به نادرستی داشت. او بارها متهم به رشوه گیری از تجار شده و در سال ١٩٥٢، به

جرم اخذ رشوه از وزارتخانه اخراج گردیده بود. به هر حال، تا سال ١٩٦١، او ظاهرا تا حدی ساخته شده

بود و یک بانکدار مشهور تهران اقداماتی به عمل آورد تا بهنیا به شغل خود باز گردد. او به ویژه در نظر

داشت که بهنیا موافق یک برنامه تثبیتی و قطع شدید بودجه ها است. بهنیا در ژانویه ١٩٦٢ در رابطه با

سیاست کنترل بودجه از کابینه امینی استعفا داد، پس از آن که امینی به علت مشکلات مالی مجبور به

استعفا گردید، بهنیا مجددا به وزارت دارایی در کابینه جایگزین امینی، یعنی کابینه اسداللّه علم، در ژوئیه

١٩٦٢ برگزیده شد.

بهنیا در ١٩٠١ در تهران متولد شد. او تحصیلات عالی خود را در مدرسه اقتصاد پاریس در ١٩٢٤ به

پایان رساند. در سال ١٩٣١ پس از پایان خدمت نظام وظیفه، به عنوان منشی مخصوص مشاور اقتصادی

وارد وزارت دارایی شد. در مدت ١٨ سال بعد، او در مشاغل مختلفی در وزارتخانه از جمله پنج مدیریت

کل، خدمت نمود. او در سال ١٩٤٨ معاون وزیر شد و در سال ١٩٤٩ که امینی وزیر اقتصاد بود، بهنیا به

عنوان معاون پارلمانی او عمل کرد. در سال ١٩٥٠ او رئیس هیئت مدیره کمیسیون کنترل ارز خارجی شد

و در اکتبر همان سال ریاست شرکت های تجاری ایران در معاملات با اتحاد جماهیر شوروی را به عهده

گرفت. او در سال ١٩٥٢ از وزارت دارایی اخراج گردید. از سال ١٩٥٨ تا ١٩٦١، بهنیا مدیر بانک

اعتبارات ایران بود. گزارش شده است که در این شغل وی معاملات نزدیکی با احمد شفیق، شوهر سابق

اشرف، داشته است.

در ١٩٥٨ و ١٩٥٩ بهنیا، نماینده ایران در گردهمایی کمیته مشورتی یونسکو بود. به عنوان وزیر

دارایی، او رهبری گروه اعزامی به گردهمایی بانک بین المللی پول و بانک عمران و توسعه بین المللی را در

واشنگتن در ١٩٦٢ و ١٩٦٣ به عهده داشت. در گردهمایی ١٩٦٢، او اظهار داشت که بانک بین المللی

همکاری نمی کند و برنامه های اقتصادی و مالی آن بیش از حد قابل انتقاد است. در سال ١٩٦٢، او در