سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٩ - در سفارت ايران در هند

مكان‌هايى داشتند كه در طول سال كسانى در آنجا مشغول عبادت بودند. طبق سنتى در بنى‌اسرائيل مادر حضرت مريم در هنگام آبستنى ايشان نذر كرد كه بچه‌اش را وقف بيت‌المقدس كند. گفت آنچه كه در شكمم هست آن را براى عبادت در بيت‌المقدس وقف كردم‌؛ فكر مى‌كرد فرزندش پسر است، معمول بود كه پسرها را خادم بيت‌المقدس مى‌كردند. وقتى بچه‌اش متولد شد ديد دختر است. رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُها أُنْثى،[١] تا آن وقت سابقه نداشت كه دخترى را خادم بيت‌المقدس كنند، ولى نذر كرده بود كه آنچه در رحم دارد، تقديم كند، نگفته بود پسرم‌؛ نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي،[٢] آمدند پيش حضرت زكريا كه به اصطلاح بزرگ بيت‌المقدس بود كه چه كار كنيم؟ گفت: چون به طور مطلق نذر كردى بايد نوزادت را بياورى. به‌ناچار جايى مخصوص آن دختر مى‌سازيم. حضرت مريم در بيت‌المقدس بزرگ شد و به حد بلوغ رسيد. بسيار هم مورد احترام بود و به ويژه آن‌كه هر روز غذايى از آسمان برايش نازل مى‌شد. حالا شما فرض كنيد اگر ما در يك گوشه كشورمان در يك مسجد يا معبدى، دخترى مشغول عبادت بود و غذايش از آسمان نازل مى‌شد و كسى غذاى طبيعى برايش نمى‌برد، همه عالم جمع مى‌شدند تا يك