سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٨ - سخنرانى حضرت آيت الله مصباح يزدى« زيدعزه» در جمع ايرانيان مقيم حيدرآباد (دربار حسينى)

زبان را فراموش كنيم چون مى‌دانند تا اين زبان هست ما دست از اسلام برنمى‌داريم. ما امام حسين(عليه السلام) را با اين زبان مى‌شناسيم. خاندان پيغمبر(صلى الله عليه وآله) را با اين زبان شناختيم. معارفشان را با اين زبان ياد گرفتيم. دين و احكاممان را با اين زبان آموختيم. تا اين زبان را داريم، دست از اين دين برنمى‌داريم. آنهايى كه مى‌خواهند اين دين را از ما بگيرند، مى‌گويند: آقا! اين زبان چه فايده دارد؟ برو فلان زبان را بخوان كه همه دنيا از آن استفاده مى‌كنند. در صورتى كه درمان درد ما در اين زبان است نه آن زبان‌ها، آن زبان‌هاى ديگر اگر درد نيافرينند، درمانى ندارند. دواى همه دردهاى مادّى و معنوى و دنيوى و اخروى ما در قرآن است و زبان اين كتاب، عربى است، و ترجمان آن زبان فارسى است و آن معارف را براى ما شرح مى‌دهد. كيست كه در اين مطلب شك داشته باشد؟

با زبان فارسى دين را به شما آموختند، امام حسين(عليه السلام)را به شما معرفى كردند. اگر اين زبان را از شما بگيرند، فردا به چه وسيله‌اى اين‌ها را مى‌شناسيد‌؛ بنابراين عقل شما به روشنى قضاوت مى‌كند كه بايد مدرسه‌اى داشته باشيد كه با اين زبان تدريس كند. من در كنيا، تانزانيا، انگلستان و كانادا برادران شما را از نزديك ديده‌ام. وقتى مى‌بينند در آنجاها نمى‌توانند مدرسه‌اى داشته باشند كه فقط به زبان خودشان صحبت كند، آمدند براى بچه‌هايشان