شايد شما باور نكنيد كه اين حرف‌ها را يك عمامه به سر در كتابش نوشته باشد! او مى‌گويد: قرائت سنّتى همين است كه علما مى‌گويند و در ذهن توده مردم متدين است؛ بايد نماز خواند، روزه گرفت، جهاد رفت، حج رفت، احكام ازدواج و طلاق و غيره؛ اما قرائت ديگرى از دين وجود دارد و آن اين‌كه، خدا كه مبدأ و مُبدع جهان و انسان است انسان و تمدن‌سازى او را قبول دارد! از نظر او، خدا كه با آفرينش انسان به خود «احسن الخالقين» مى‌گويد،بدين معنا است كه اى انسان تو را آفريدم و تلاش تو را براى تمدن‌سازى قبول دارم! يعنى او را به گونه‌اى آفريده است كه با احساسات، عقل و منطق خويش مشكلات زندگى‌اش را حل كند و بى‌نياز از وحى و تعاليم آسمانى است! اين خود انسان است كه بايد روابط زن و مرد، مسايل خانواده، روابط ملت و دولت، تدبير جامعه، احكام حقوقى، روابط بين‌الملل، مسايل اعتقادى و ارزش‌هاى اخلاقى را حل كند و اصلا خدا كارى به انسان ندارد! هر آنچه تحت مقوله «فرهنگ و تمدن» قرار مى‌گيرد، از جمله: احكام حقوقى، احكام جزايى، روابط بين‌الملل، مسايل اعتقادى و ارزش‌هاى اخلاقى و هر آنچه بايد در راه تدبير زندگى انسان به كار گرفته شود، همه اينها بر عهده خود انسان است و خدا خود اين‌گونه خواسته است! يعنى هيچ حكمى براى زن و مرد و مسايل ازدواج و طلاق و... تشريع نكرده است و خدا فرموده اى انسان هرگونه كه خودت مى‌خواهى همان باش! مرد حق دارد چند زن بگيرد و زن نيز مى‌تواند چند شوهر داشته باشد!! خدا هيچ چيز را براى انسان تعيين نكرده است، بلكه گفته آنچه تو در تمدن خويش به كار مى‌گيرى مورد قبول‌من‌است!!

اما انسان‌ها از جهات مختلف با يكديگر تفاوت دارند و تمدن، فرهنگ و آداب و رسوم مردم در گوشه و كنار جهان با يكديگر متفاوت است و بنابراين احكام و قوانين آنان با يكديگر متضاد است؛ از اين رو اين پرسش مطرح مى‌شود كه كدام يك از اينها، ملاك و مبنا بوده و درست است؟ مدعيان قرائت مدرن مى‌گويند: همه اينها درست است؛ چه اين كه خدا انسان را به گونه‌اى آفريد كه با احساسات، عقل و منطق خويش به نتايج مورد قبول خويش برسد و از اين رو تمامى اين آثار و نتايج مورد قبول خدا است!

نويسنده مذكور در جايى ديگر از كتابش مى‌گويد، مسأله اين است كه در حال حاضر واقعاً