حالت، زندگى او مختل خواهد شد. اگر بنا شود جلوى رشوه‌گيرها را بگيرد، در وهله اول بايد همان كسانى كه پول داده‌اند و او را سر كار آورده‌اند مجازات كند. يا احياناً خودش مرتكب گناهى شده است كه مستوجب مجازات اعدام است! به همين دليل از اجراى كليت قانون هراسان است. بنابراين، اصلا منكر اين مجازات به عنوان مجازات اسلامى مى‌شود. از نظر او اين مجازات درست نيست. ممكن است مسؤولى نيز ملاحظات بين المللى را مد نظر داشته باشد. او نمى‌خواهد به عنوان رئيس حكومتى باشد كه در آن مملكت، برخى متخلفان شلاق مى‌خورند يا دستشان بريده مى‌شود؛ چون خواهند گفت: ايران «طالبان» شده است و در پى اجراى احكام متحجرانه و خشونت‌آميز است! اينها مايه شرمندگى او در مقابل مسؤولان ساير كشورها يا مجامع بين‌المللى مى‌شود!

آنچه گفته شد، به طور فشرده، تحليل روان‌شناسانه‌اى براى اين مطلب بود كه چگونه مسؤول كشور اسلامى در اجراى احكام اسلام سستى مىورزد. البته هميشه به طور صاف و شفاف منكر اسلام و تعاليم قرآن نمى‌شوند؛ اول از اين‌جا شروع مى‌كنند كه من به اسلام فلان شخص كافرم. لابد شنيده‌ايد كه آن آقا ـ كه متأسفانه هنوز عمامه به سر دارد ـ گفته است: من به اسلامى كه مصباح در نماز جمعه معرفى مى‌كند كافرم! خدا پدرش را بيامرزد كه زحمت ما را كاست، چون اسلامى كه بنده مى‌گويم چيزى جز قرآن و حديث نيست. مگر من در اين‌جا چيزى از جيب خودم مايه گذاشته‌ام؟ كدام مطلبى را گفته‌ام كه در مورد آن به آيات صريح قرآن يا روايات متواتر استدلال نكرده باشم؟ كاش كسانى كه مخالف اجراى احكام اسلام هستند شهامت اظهار اين نكته را داشتند؛ ولى آنان هيچ گاه اين كار را نمى‌كنند، چون مى‌دانند كه مردم ما مسلمان هستند و فردا به آنها رأى نخواهند داد. از اين رو آنان راه ديگرى را در پيش مى‌گيرند. آن راه اين است كه مى‌گويند: «قرائت‌هاى مختلف» از دين وجود دارد. آرى، فلسفه طرح پلوراليسم دينى و تعدد قرائت‌ها چيزى جز فريب‌كارى و انكار اسلام در اين پوشش‌نيست.