پس «دفاع» تنها مقابله با مهاجم به آب و خاك نيست. آب و خاك كم‌قيمت‌ترين چيزى است كه مسلمان بايد از آن دفاع كند. دفاع از آب و خاك همانند دفاع حيوانات است كه از لانه خويش حفاظت مى‌كنند.البته اين سخن به معناى عدم لزوم دفاع در مقابل تهاجم به آب و خاك نيست، ولى از ديدگاه اسلام دفاعى كه مقدس است دفاع از ارزش‌ها است. آب و خاك يك «جماد» است كه امروز در اختيار اين فرد، و فردا در اختيار ديگرى است، اما ارزش واقعىِ يك فرد در گرو داشتن نور ايمان، صفاى باطن، اعتقاد به عقايد حق و پاى‌بندى به ارزش‌هاى اسلامى است.

يزيد در پى ايجاد جامعه‌اى بود كه در آن، افراد آزاد باشند و هر كس در انجام گناه و كارهاى نادرست مانعى نداشته باشد. حال اگر روزى شاهد چنين جامعه‌اى باشيم آيا دفاع از ارزش‌ها واجب نيست؟! آيا مبارزه با مفاسد، تنها مخصوص حضرت سيدالشهدا(عليه السلام) بود؟! يزيد در صدد ايجاد جامعه‌اى بود كه در آن آزادى به معناى بى‌بند و بارى، بر دين مقدّم باشد؛ حال اگر روزى اين كار غلطْ مطرح گشت آيا دفاع واجب نيست؟! بى بند و بارى و ترجيح حاكميت حيوانى بر مقدسات عالم، به معناى پايمال كردن خون شهدا و ناديده گرفتن زحمات همه انبيا و صالحان عالَم است. آيا در چنين وضعيتى مى‌توان ساكت نشست؟! آيا اين امر با مكتب حسين(عليه السلام)سازگارى دارد؟! حادثه كربلا تنها محاصره سيدالشهدا(عليه السلام)، جنگ و نزاع ميان دو گروه و بالاخره كشته شدن آن امام نبود. آن حضرت با شعار «هيهات منّا الذلة» كارزار كرد و منظور از «ذلّت»، ذلّتِ پذيرشِ آيين غير اسلامى و ذلت قبول ارزش‌هاى غير خدايى است. حسين(عليه السلام)فدا شد تا ذلت‌ها نفى و ارزش‌ها زنده بماند. آنانى كه حسينى هستند و به مكتب حضرت سيدالشهدا(عليه السلام)عشق مىورزند بايد ايده و فكر آن حضرت را داشته باشند و خود و فرزندان خويش را اين‌چنين تربيت كنند. انتظار ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) نيز به معناى عشق به ارزش‌هاى اسلامى و نفى ارزش‌هاى غير خدايى است.

پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)براى مردم عالَم رحمت بود؛ چه اين كه آن حضرت «وحى» را از خدا دريافت مى‌داشت و براى تأمين سعادت انسان‌ها در اختيارشان قرار مى‌داد. آن‌گاه كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) رحلت كرد، بزرگ‌ترين مصيبت براى عالَم به وجود آمد؛ چرا كه براى هميشه وحى