چه اين كه در آن زمان زمينه امر به معروف و نهى از منكر فراهم نبود و بدتر از آن، وضعيت به گونه‌اى بود كه منكر، معروف بود و معروف منكر تلقى مى‌شد! سبحان الله! حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) چنين روزگارى را پيش‌بينى كرده بود: وَ إنَّهُ سَيَأْتى عَلَيكُمْ مِنْ بَعدى زمانٌ لَيْسَ فيهِ شَىءٌ أخْفى مِنَ الحَقِّ وَ لا أَظهَرَ مِنَ الباطِلِ... وَ لا فى البِلادِ شَىءٌ أَنكَرَ مِنَ المَعروفِ وَ لا أَعرَفَ مِنَ المُنكَر[١]= همانا پس از من روزگارى بر شما فرا خواهد رسيد كه چيزى پنهان‌تر از حق، و آشكارتر از باطل نيست.... در شهرها چيزى ناشناخته‌تر از معروف، و رايج‌تر از منكر نيست!

اميرالمؤمنين(عليه السلام) مى‌فرمايد، روزگارى خواهد آمد كه هيچ چيز زشت‌تر از معروف و كار خوب نيست! كار خوب و معروف، كارى ناپسند و زشت تلقى مى‌شود و انجام منكرات و گناهان مايه افتخار است! در آن زمان، امر به معروف فضولى در كار مردم شمرده مى‌شود! در آن روزگار، اقامه دين و اجراى احكام اسلامى از زشت‌ترين كارها و به عنوان واپس‌گرايى و ارتجاع معرفى مى‌شود!!

استاد شهيد مطهرى مبارزه با اين گرايش‌ها را دفاع از حق انسانيت مى‌داند. «معروف» يك اصطلاح قرآنى و به معناى «كار نيك» است. انسان‌ها حق دارند در جامعه‌اى زندگى كنند كه معروف را معروف ببينند و كار نيك و آنچه خدا مى‌پسندد در جامعه رواج داشته باشد. نيز انسان‌ها حق دارند در جامعه‌اى زندگى كنند كه منكرات، يعنى آنچه شيطان مى‌پسندد، در آن جامعه متروك، منفور و مطرود باشد، نه آن كه از بودجه و بيت‌المال مسلمين براى ترويج منكرات صرف شود و عده‌اى از اهل منكر مورد تشويق قرار گيرند و به آنان جايزه داده شود!! اگر عده‌اى معروف را ترك كنند و يا مانع از امر به معروف و نهى از منكر شوند حق انسانيت را تضييع كرده‌اند و جهاد با اينان يكى از موارد جهاد واجب در قانون اسلام است. اين سخن يكى از نكاتى است كه شهيد مطهرى در همان آغاز انقلاب فرمود و زمينه شهادت خويش را فراهم ساخت.

[١] نهج البلاغه، ترجمه و شرح فيض الاسلام، خطبه ١٤٧.