در ايام «دفاع مقدس» هر گاه امام خمينى(رحمه الله) دستور مى‌فرمود كه جبهه‌ها را پر كنيد، بسيجيان به جبهه هجوم مى‌آوردند، و تعدادشان آن قدر زياد بود كه گاهى قدرت سازماندهى را از مسؤولان و فرماندهان سلب مى‌كرد. امام اميرالمؤمنين(عليه السلام) نيز به دنبال چنين يارانى بود. آن حضرت نفرمود من مى‌گريم براى كسانى كه به روى دوست و دشمن لبخند مى‌زدند و مى‌خواستند با همه سازش كنند! چنين افرادى تنها به دنبال زندگى مادى، رفاه و آرامش جامعه هستند. مدت خلافت اميرالمؤمنين(عليه السلام)٤ سال و ٩ ماه بود. ٤ سال از عمر خلافتِ حضرت در جنگ سپرى گشت. با اين حال آن بزرگوار به حال كسانى افسوس مى‌خورد كه وقتى نداى جهاد بلند مى‌شد، لبيك مى‌گفتند! اين ياران باوفا، به رهبر خويش اعتماد كرده و از او پيروى نمودند. آنچه جامعه اسلامى به دنبال آن است مردمى است كه در پى احياى سنّت‌ها و اجراى احكام خداوند باشند، نه به دنبال آنچه كه ليبرال‌هاى غربى آن را ترويج مى‌كنند. اميرالمؤمنين(عليه السلام)مى‌خواست «نماز جمعه» احيا شود نه «چهارشنبه سورى»، «سيزده بدر» و جشن‌هاى بى‌پايه و اساسى كه زمينه اختلاط دختر و پسر و رقص‌هاى مشترك را فراهم مى‌كند. متأسفانه ما اين روزها شاهديم عده‌اى به بهانه‌هاى مختلف در بعضى از فرهنگ‌سراها كلاس رقص تشكيل مى‌دهند! آيا اگر على(عليه السلام)در جامعه ما مى‌زيست اين اَعمال را تأييد مى‌كرد؟!

آيا مى‌دانيد اميرالمؤمنين(عليه السلام) در چه حالى اين خطبه را مى‌خواند؟ رُوِىَ عَنْ نوفِ الْبَكّالى قال: خَطَبَنا بِهـذِهِ الْخُطْبَةِ أَميرُالْمُؤمنينَ عَلِى(عليه السلام) بِالْكوفَةِ و هو قائِمٌ عَلى حِجارَة، نَصَبَها لَهْ جَعْدَةُ بْنِ هُبَيْرَةِ المخزومى، و عَلَيْهِ مِدْرَعَةٌ مِنْ صُوف، و حَمايِلُ سَيْفِه ليفٌ، و فى رِجْلَيْهِ نَعْلان مِنْ ليف، و كَأَنَّ جَبينَهُ ثَفِنَةُ بَعير[١]= يكى از ياران امام، به نام «نوف بكالى»[٢] نقل كرده كه امام در سال ٤٠ هجرى در اواخر زندگى خود در شهر كوفه بر روى سنگى كه «جعدة بن هبيرة مخزومى»[٣] آماده كرد، ايستاد، در

[١] نهج‌البلاغه، ترجمه و شرح فيض الاسلام، خ ١٨١. [٢] ابو يزيد نوف بن فضاله از قبيله بنى بِكال و از تابعين است. وى از خواصِ اصحاب امام على(عليه السلام) و ظاهراً دربانِ آن حضرت نيز بوده است. در يمن شهرى به نام صنعا است، در سمت غربى آن موضعى به نام حِمْيَر است و بِكال نام قبيله‌اى بوده كه در آن جا سكونت داشته‌اند. [٣] جَعدة بن هبيرة أبى وهب القرشى المخزومى. وى پسر اُمّ هانى دختر ابوطالب و خواهر امام على(عليه السلام) است. بنابراين جَعده خواهرزاده امام على(عليه السلام) مى‌باشد. از طرف ديگر، جَعده دامادِ على بن ابى‌طالب(عليه السلام) نيز هست؛ چه آن كه آن حضرت، يكى از دخترانش به نام ام الحسن را به وى تزويج نمود. جَعده در سال ٣٧ هـ ق. از جانب على(عليه السلام) به ولايت نيشابور فرستاده شد، اما مردم آن‌جا او را نپذيرفتند و او ناچار شد بازگردد.